Cudze chwalicie a swego nie znacie. Mam tu na myśli polskiego geniusza futbolu, grającego przed wojną a mianowicie Ernesta Wilimowskiego. Maj, można powiedzieć jest miesiącem właśnie Wilimowskiego. W swoim trzecim meczu ligowym w barwach Ruchu Hajduki Wielkie(3 maja 1934), Wilimowski strzela 5 goli(!) a jego zespół gromi Podgórze Kraków 13:0! Jakim potencjałem dysponował Wilimowski możemy się dowiedzieć choćby od Św.P. Kazimierza Górskiego: ,,Z drzewa na stadionie Pogoni Lwów oglądałem jego popisy. Wspinałem się na konar, aby lepiej widzieć. Był niesamowity, potrafił przedryblować kilku rywali, położyć na murawie bramkarza i jeszcze tuż przed linią bramkową poczekać, aż wszyscy się pozbierają, po czym strzelał do siatki. Miał przy tym szelmowski uśmiech na twarzy" – to słowa wybitnego trenera Kazimierza Górskiego. O genialnym ,,Ezi" będzie jeszcze nie raz. Ja tylko przypomne że fantastyczną kariere piłkarską Wilimowskiego przerwała II Wojna Światowa a wówczas na koncie miał 112 goli ligowych w 86 meczach...