Jakiś czas temu pisałem że brakuje mi takich wielkich meczów na Camp Nou. Nie samej radości po wygranej, ale takiej magicznej nocy, pełnej pasji, emocji, euforii. No i w końcu dostałem taki mecz. Dalej mnie trzyma. Wczoraj niekiedy humor tak trochę siadał, to sobie przypominałem tą piętkę Lewego, Balde w polu karnym i Kessieee! Ten ryk radości na stadionie, ja prawie płaczący, Xavi cieszący się jak dziecko... I od razu banan na twarzy. Brakowało mi tego bardzo.