Wakat na stanowisku selekcjonera reprezentacji Polski jest źródłem szeregu sprzecznych doniesień prasowych. Sytuacja zmienia się jak w kalejdoskopie: blisko objęcia posady był Jan Urban, potem Michał Probierz, przewijały się nazwiska Paulo Bento i Vladimira Petkovicia, aż tu nagle okazało się, że najbliżej kadry jest jednak Herve Renard. Zapewne to nie koniec przetasowań, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że Francuz ma ważny kontrakt z Arabią Saudyjską, ale jako, że na prowadzenie chwilowo wysunął się mój faworyt, nie zaszkodzi się z tej sympatii wytłumaczyć.
Jako pierwszy trener Francuz prowadził reprezentacje Zambii, Angoli, Wybrzeża Kości Słoniowej, Maroka i Arabii Saudyjskiej. Nie trzeba być geograficznym geniuszem, aby zauważyć, iż żadna z wymienionych reprezentacji nie jest drużyna europejską. Czy to problem? Wręcz przeciwnie! Reprezentacja Polski jest bardziej podobna do takich drużyn niż do zespołów z najsilniejszych piłkarsko, europejskich państw i to nie tylko pod względem poziomu sportowego. Najlepsi afrykańscy piłkarze już od małego szkoleni są w akademiach europejskich, w zależności od tego czy trafią do Anglii, Francji, Hiszpanii czy jeszcze w inne miejsce są prowadzeni w inny sposób. Taka różnorodna mieszanka umiejętności nie jest łatwa do ułożenia na boisku, nie lada wyzwaniem jest stworzenie taktyki, która w optymalny sposób uwypukli atuty różniących się między sobą piłkarzy, nie mówiąc już o tym, że trzeba ją uzupełnić kilkoma zawodnikami często o klasę gorszymi. Brzmi znajomo? W Polsce mamy wielu utalentowanych zawodników, którzy trafili do zagranicznych klubów w młodym wieku i tam zostali ukształtowani. Do innej gry ma predyspozycje Zalewski, do innej Cash, Kiwior umie świetnie wyprowadzić piłkę od tyłu, ale grający obok Glik się do tego nie nadaje, Zieliński jest klasowym rozgrywającym, ale Krychowiak sprawdza się jedynie w roli przecinaka, takie przykłady można mnożyć. Błędem ostatnich dwóch selekcjonerów było sztywne trzymanie się stylu gry, w którym pół drużyny nie było w stanie się odnaleźć. Michniewicz stawiał na futbol prymitywny, mało ambitny, co zdecydowanie nie pasowało najlepszym kadrowiczom, z drugiej strony Sousa chciał grać, ładnie, nowocześnie, ofensywnie, ale nie umiał iść na kompromis, kiedy brakowało odpowiednich wykonawców, przez co osiągał kiepskie wyniki. Selekcjoner z doświadczeniem w reprezentacjach, które swoją grę muszą dostosowywać do personaliów mógłby skroić taktykę na miarę polskich możliwości, ale jednocześnie bazującą na silnych stronach, które reprezentacja Polski posiada. Wierzę, że Renardowi mogłoby się to udać, świadczą o tym duże sukcesy na arenie międzynarodowej, jak dwukrotne zwycięstwo w Pucharze Narodów Afryki, zwłaszcza poprowadzenie Zambii do tryumfu robi wrażenie. Najświeższym dowodem, że jest to trener potrafiący skutecznie ukryć braki w umiejętnościach poszczególnych piłkarzy jest gra Arabii Saudyjskiej na Mistrzostwach Świata w Katarze. Mniejsza o wynik meczu z Argentyną, ta kadra prezentowała się bardzo dobrze na boisku, była zorganizowana, dobrze operowała piłką, a to wszystko pomimo, że wszyscy jej zawodnicy występują w lidze, w której bryluje Grzegorz Krychowiak - człowiek, który zdaniem wielu nie nadaje się już do gry w naszej kadrze.
Na koniec jeden malutki, niewiele znaczący argument za kandydaturą Renarda. Ma on polskie korzenie, które co ważniejsze są dla niego na tyle istotne, że sam mówił o chęci objęcia reprezentacji Polski. Nie czyni go to oczywiście lepszym selekcjonerem, ale sprawia, że nie byłby tak skłonny do ucieczki jak pewien portugalski gagatek, a ponadto dodaje jego kandydaturze kapkę futbolowego romantyzmu.