Teraz mogę spokojnie umrzeć. Doczekałem się chwili w której Leo Messi zdobył mistrzostwo świata. Jedynego trofeum, którego brakowało w jego przeładowanej gablocie. To fantastyczna chwila jako kibica Argentyny oraz przede wszystkim kibica FC Barcelony, którą oglądam i kibicuję dzięki Ronaldinho. Wiemy kto asystował przy pierwszej bramce Leo w naszym klubie. Co działo się później to tylko piękna historia. Bardzo mocno kibicowałem Inieście, Xaviemu gdy grali dla Barcelony jak i reprezentacji Hiszpanii. Do tej dwójki zawsze dodawałem Messiego. Kunszt gry całej trójki, ich finezja, technika, przegląd pola, dryblingi, wspaniałe bramki i chwilę których nigdy nie zapomnimy. Ich gra w Barcelonie podnosiła mnie na duchu w najtrudniejszych chwilach mojego życia. Było to jedyne pocieszenie gdy byłem pogrążony w chorobach, depresji i innych dolegliwościach. Sprawiali, że na mojej twarzy pojawiał się uśmiech i radość. Mimo, że nie podobał mi się sposób w jaki Messi zostawił klub któremu notabene zawdzięcza wszystko to naprawdę zasługuje na ten puchar. Szczerze mu tego życzyłem żeby w końcu udowodnił ponad wszelką wątpliwość kto jest najlepszym piłkarzem wszechczasów. Dziękuję za wszystko.