Dzień 9 czerwca 2006 roku był ciepły, ale na popołudnie zapowiadane były deszcze i burze. Po szkole przyszedł czas na obiad, a po nim o 15 osiedlowy mecz. Atmosfera byla niesamowita - w końcu w tym dniu rozpoczynał się piłkarski mundial w Niemczech, gdzie o 18:00 w meczu otwarcia Niemcy podejmowały Kostarykę, a 3 godziny później nasi mieli grać z Ekwadorem.

My jednak zaczęliśmy nasz osiedlowy mecz. Nie grało się wtedy na orliku, gdzie trawa była idealnie docięta, tylko na betonowym boisku z dziurą na wysokości środka boiska, która była dosyć niebezpieczna. Po godzinie 16, kiedy została nam jeszcze umownie godzina czasu na granie, pogoda się załamała, na niebie pojawiły się ciemne chmury. Zaczęło padać deszczem. Nikt nawet nie myślał, by iść do domu. Rodzice też nie mieli jak "zachęcić nas" do powrotu za pomocą słownego polecenia, bo nikt z nas nie posiadał wtedy telefonu komórkowego. W pewnym momencie, gdy boisko było mokre i śliskie, podczas rajdu prawą stroną boiska zostałem powalony po walce ciałem z kolegą, który grał w drużynie przeciwnej. Jako, że boisko bylo mokre, a ja gralem w tenisówkach, to straciłem równowage i upadłem. Co gorsza, w momencie upadku miałem jakoś dziwnie wygięty palec serdeczny prawej ręki i upadlem na niego. Na początku nic takiego nie czułem, jesnak z każdą kolejną minutą ból w palcu był co raz większy.

O godzinie 17:30 wróciłem do domu cały mokry (przez deszcz), wziąłem prysznic i o 18:00 obejrzałem spotkanie gospodarzy z Kostaryką. 4:2 dla naszych zachodnich sąsiadów. Po ostatnim gwizdku pozostała godzina przerwy do meczu "Orłów Janasa". Ból w palcu nasilał się. O 23 było jasne - nasi przegrali 2:0 z Ekwadorem i już po pierwszym meczu było wiadomo, że pakują się do domu.

Nie mogąc już wytrzymać pojechałem z ojcem na SOR. Palec boli, cały opuchnięty, aż fioletowy. Okazało się, że złamany. Właśnie ta kontuzja z 9 czerwca 2006r. uniemożliwiła mi wielką karierę. Gdyby nie to, być może dziś o 15:00 trener Michniewicz powołałby mnie na mój ostatni mundial.