Wielu kibiców ma dość Busquetsa, drugie tyle nie przepada za de Jongiem. Xavi pogodził obie te grupy wystawiając ich obu i wyszło to zaskakująco dobrze.
Barcelona sporo meczów w tym sezonie wygrała, ale wczoraj w końcu zdominowała rywala tak, jak wszyscy byśmy sobie tego życzyli. Rywala, który, co warto zaznaczyć, coś sobą do tej pory reprezentował i dawał powody do pewnych obaw przed tym spotkaniem. Z pomocą, poza świetnym występem Dembele, przyszła inna niż w poprzednich spotkaniach organizacja gry w środku pola. Nie było jednego, wycofanego pomocnika, zarówno Busquets, jak de Jong grali wyraźnie bliżej linii obrony dając więcej opcji w rozegraniu pod własną bramką. Dzięki temu wszelkie próby pressingu ze strony klubu z Bilbao paliły na panewce, nie bez znaczenia była również obecność w środkowej strefie Gaviego oraz Pedriego, który często schodził z lewego skrzydła na swoją naturalną pozycję. Przewaga w strefie środkowej pozwoliła przejąć kontrolę nad meczem. Warto wyróżnić zwłaszcza de Jonga, który zanotował z wymienionej czwórki najwięcej podań, wliczając w to kilka świetnych przerzutów, których często brakowało w poprzednich spotkaniach, kiedy Barcelona uporczywie próbowała rozgrywać akcje na jak najmniejszej przestrzeni, co często prowadziło do straty. Przeniesienie ciężaru gry na stronę, którą Athletic zostawiał wolną pozwalało frustrować rywali koniecznością ganiania za futbolówką, a niekiedy tworzyć akcje bramkowe, jak w przypadku goli Dembele (tu podanie Pedriego) i Ferrana (zagranie de Jonga).
Wczorajsze spotkanie zapewne udałoby się Barcelonie wygrać i bez taktycznych machlojek, kluczowi zawodnicy byli świetnie dysponowani i zrobiliby różnicę, ale warto docenić, że Xavi, który do tej pory ustawiał zespół dość sztampowo zdecydował się nieszablonowo rozwiązać powtarzające się w poprzednich meczach problemy, co przyniosło zespołowi korzyść. Mam nadzieję, że udany mecz z Athletikiem doda trenerowi odwagi i jeszcze nieraz zobaczymy Barcelonę taktycznie zaskakującą rywali.