"The French Dispatch" obejrzane. Moja ocena to równe 7/10. Niestety, mogło być lepiej. Jak zwykle u Wesa, wizualnie na ekranie dzieje się magia. Scenografia rodem z wielkiego teatru, świat w którym cały czas coś się dzieje, nawet, gdy postacie zastygają bez ruchu, oryginalna forma, choć przy którymś filmie nakręconym w ten sposób można po prostu powiedzieć o znaku firmowym Andersona. Aktorstwo na najwyższym poziomie, ale to nie dziwi przy tak obfitej obsadzie okraszonej znakomitymi nazwiskami. Muzyka znow nie zawodzi, jest rytm, jest bardzo przebojowo. Jednak wszystko psuje tempo filmu. Jest zbyt szybkie, film za bardzo pędzi do przodu. Widz nie ma czasu, by odpocząć, wgryźć się w historie czy nawet delikatnie związać się z ekranowymi bohaterami. Nie jest też to angażujące, co miało miejsce choćby w "Grand Budapest Hotel", choć może jestem surowy, bo ta produkcja otrzymała ode mnie 10 i trafiła do ulubionych. Ciężko mi też odnaleźć ten "miłosny list do dziennikarstwa", bo "The French Dispatch" nie odkrywa w tym fachu nic nowego. 7/10 z czystym sumieniem, a film mimo zarzutów, wart obejrzenia.