W dzisiejszych realiach, kiedy piłkarze w Barcelonie mają wszystko, trzeba doceniać ambitną postawę niektórych zawodników i pójście na rękę klubowi.
Jest wielu takich ananasów, którym wystarczy wysoka pensja i barcelońskie słońce. Nie muszą grać, są nielubiani przez kibiców, zaliczają regres swoich karier, wypadają z reprezentacji narodowej, ale mają to gdzieś, bo hajs i komfort życia się zgadzają.
Ogromny szacunek dla Minguezy, który nie robił żadnych problemów z odejściem, a dodatkowo przepraszał Xaviego za swój niewystarczający poziom sportowy. Gość mógł sobie pierdzieć w stołek, jak wielu przed nim, ale postanowił zawalczyć o swoją karierę. Duży szacunek dla Coutinho, który przeszedł do dużo gorszego zespołu, żeby odbudować karierę i jeszcze zrzekł się 1/3 pensji od Barcelony. Wyśmiewany przez wszystkich Pjanić odszedł na wypożyczenie do Besiktasu i również znacznie obniżył pensję.
Z kolei tacy piłkarze, jak Puć, Brejt czy Neto nie zasługują na jakąkolwiek sympatię ze strony kibiców. Od kilku okienek mają odejść, ale zawsze coś przeszkadza, a to zespół nie ten, a to liga nie ta, a to pensja się nie zgadza, a to zespół dużo gorszy, niż Barcelona. Potem wchodzi się do tabelki płac i okazuje się, że oczywiście całkowicie przypadkowo wszyscy mają nierynkowe, zawyżone wynagrodzenie.