Widzę tutaj sporo komentarzy, że tyle i tyle za de Jonga to za mało, tutaj za Lewandowskiego za dużo, za Bernardo Silvę za dużo. Być może jest w tym sporo racji, jednak przede wszystkim warto zastanowić się dlaczego tak jest. Jest tak dlatego, ponieważ ten śmieć Bartomeu nie miał pojęcia o zarządzaniu zespołem. Zastępca Suareza powinien być sprowadzony już około 2019 roku, żeby powoli móc się ogrywać i w przyszłości zastąpić Luisa. Taki piłkarz nie został kupiony (a mogli wtedy sprowadzić np. Darwina Nuneza albo Haalanda), ciężko o takich piłkarzy na rynku, więc trzeba rzucić wszystkie siły na Lewandowskiego. Bayern to centusie, a poza tym zdają sobie sprawę, że my musimy kupić, a oni tylko mogą sprzedać, więc mają w ręku wszystkie atuty i to oni dyktują warunki. Podobna sytuacja jest z de Jongiem. Nie sprawdził się tutaj, nie pasuje do Barcelony i jego odejście byłoby bardzo na rękę klubowi. Do tego dochodzi jego bardzo duża pensja, a przecież on nawet nie wygląda na piłkarza, który kierowałby się pieniędzmi. Bartomeu obsypał go złotem, bo w sumie czemu nie. My musimy sprzedać, a United tylko i jedynie może kupić, nie ma się więc co dziwić, że kwota o której się mówi jest niższa, niż można się było tego spodziewać.
Tak samo jest z innymi piłkarzami. Nie musielibyśmy się teraz starać o Bernardo Silvę, gdyby Bartomeu nie był idiotą i w odpowiednim czasie sprowadził topowego pomocnika, nie musielibyśmy rzucać wszystkiego na Raphinhę, gdyby wartościowy zawodnik był już w klubie. Oczywiście nie da się wszystkiego tak zaplanować, żeby zespół był idealnie skompletowany, zawsze jest pole do poprawy, zawsze można kogoś sprowadzić, zawsze pojawi się potrzeba na wzmocnienie jakiejś pozycji. Jednakże wszystko sprowadza się do tego, że nasza słaba pozycja negocjacyjna i to, że cały czas musimy, a nie możemy. Bierze się to z wieloletnich zaniedbań Bartomeu w obszarze kształtowania kadry.