Chciałem się podzielić sytuacją gdy byłem sportowcem. Pokazać jak bardzo głowa jest ważna i jakie procesy myślowe w niej się tworzą.
Grając w drugoligowym Oldeburgu trener zorganizował mecz towarzyski z zespołem z piątej ligi. Mieli w nim zagrać piłkarze wracającyc po kontuzjach lub ci którzy grali do tej pory mało spotkań. Ja wracałem po operacji stawu skokowego i potrzebowałem minut by wrócić do gry w spotkaniach ligowych. Mecz skończył się wynikiem 10 0. Przewaga oczywiście olbrzymia ale co ciekawe sam strzeliłem 9 bramek. To był taki mecz w którym co bym nie zrobił to wychodziło bardzo dobrze. Rzadko się zdarza nawet w meczach sparingowych by strzelić tyle bramek.
Pod koniec meczu przy stanie 9 0 i dziewięciu moich bramkach został przyznany dla nas rzut karny. W takiej sytuacji większość piłkarzy mających tyle bramek już wcześniej strzelonych wzięłoby piłkę by strzelić kolejną. Być może każdy by to zrobił tylko nie ja!. Zacząłem szybko robić analizę w głowie. Pomału wchodzę do drużyny, chce już w najbliższym meczu ligowym usiąść na ławce a może i zagrać w końcówce meczu. Mam strzelonych dziewięć bramek a jak nie strzelę karnego to będzie w głowie trenera to że karnego nie strzeliłem a nie to co zrobiłem wcześniej. Co za głupie myślenie!
Po prostu stchórzyłem. Wcześniej co strzał to była bramka, mogłem zamknąć oczy a i tak trafiłbym do siatki. A jednak przeważył strach przed niestrzelonym golem i głupia kalkulacja.
Po meczu podszedł do mnie Wiesław Cisek i zapytał od razu czemu nie strzelałem karnego. Odpowiedziałem głupio, że miałem tyle bramek to niech ktoś inny strzeli. Nie była to prawda, ja po prostu się bałem. Minęło prawie 25 lat a ja cały czas o tym myślę.
Gdzieś mam wycinek z tego meczu i może uda mi się go znaleźć.