Nie rozumiem walenia w Neymara.
Nie rozumiem dlaczego ludzie patrzą często na niego w tylko jeden sposób - "oj, co by było gdyby, oj gdyby on tylko był inny, kuurrł". Dlaczego tak często pojawia się gadka o rzeczach, które nie istnieją i się nigdy nie wydarzyły, zamiast o tych, które w życiu Neymara się wydarzyły.
Marcin Bułka, który zna Neya uważa, że on właśnie dzięki takiemu podejściu jest taki dobry i że zmuszanie go do np. stylu życia Cristiano wcale nie musiałoby sprawić, że Brazylijczyk byłby lepszy.
Dlaczego tak wiele ludzi uważa, że jakiś jeden sposób życia można przyłożyć do każdego człowieka i da to takie same efekty zawsze.
Ney mógłby dzisiaj skończyć karierę, a i tak zdecydowana większość piłkarzy nie dotknie się jego osiągnięć choćby grali do pięćdziesiątki.
Neymar ma 29 lat i wygrał w piłce klubowej wszystkie trofea, które mógł wygrać. 41 bramek w Lidze Mistrzów - najwięcej spośród Brazylijskich piłkarzy, a w całej historii CL tylko 15 piłkarzy zdobyło więcej. 15! Już dzisiaj tylko 15 zdobyło więcej, a kariera Brazylijczyka będzie jeszcze trochę trwać. Top 10 jest naprawdę bardzo blisko, w reprezentacji rekord Pele jest też bardzo blisko, a niektórym ciągle mało.
Neymar od dziecka zmagał się z jakąś chorą presją. Wszyscy oczekiwali od niego cudów. Czy był jakiś inny nastolatek w historii, wokół którego było tyle szumu i oczekiwań? Czy to on je tworzył? Czy chore oczekiwania mógły pozytywnie wpłynąć na tego zawodnika? Czy przegrywanie w plebiscycie Złotej Piłki tylko z Messim i Ronaldo to wstyd i rozczarowanie? Czy oczekiwanie, że 22 latek na swoim pierwszym mundialu w życiu pociągnie Brazylię do mistrzostwa świata było normalne? Czy to nie przez te chore oczekiwania sprzed lat, dzisiejsze osiągnięcia Neymara nie są trochę przysłonięte? Neymar wszedł do futbolu jako ten, który ma być kolejnym Pele. Wszedł do futbolu jako ten, który będzie następcą Messiego (co jest absurdalne też przez sam wiek. Raptem 5 lat różnicy między nimi - to byli/są piłkarze tego samego pokolenia).
Może luz, zabawa sprawiały, że nie myślał o tych wszystkich oczekiwaniach, była jakaś ucieczką. Kto byłby w stanie to udźwignąć?
Podsumowując to, co napisałem chodzi mi o to, że gdybanie nie ma sensu. Zdecydowanie lepiej doceniać to, co jest. Doceniać to, co się stało. Wyobrazić sobie, że coś, co uważa się za wadę w rzeczywistości wcale nie musi nią być. Nie zakładać z góry, że to na pewno przez to nie osiągnął więcej. Może lepiej docenić, co osiągnął pomimo czegoś, albo pomyśleć, że to może dzięki temu tyle osiągnął.