¡Viva La Revolución!
Zaczęło się. Tego przecież chcieliśmy – przewrotu, rewolucji, zerwania z przeszłością. To teraz dostajemy. Laporta przejął władzę przedwcześnie kończąc okres panowania Bartomeu, zajął miejsce za sterami klubu ku uciesze fanów, niewiwatujących tłumnie na ulicach chyba tylko ze względu na szalejącego wirusa. Nie dziwota zresztą, że culés towarzyszył entuzjazm, w końcu to on, ojciec wielkiej Barcelony Guardioli, wraca na stanowisko i nie szczędzi obietnic: przekonam Messiego do zostania, przywrócę klubowi dawny blask! - grzmiał. Do tego jeszcze te uszczypliwości w kierunku Królewskich, ewidentnie właściwy człowiek na właściwym miejscu. Z czasem zapewnienia stawały się jednak jakby mniej odważne, bardziej stonowane i stało się jasne, że kiełbasa wyborcza to jedno, a realne możliwości, to drugie. Nadeszło lato, a z nim czas działania.
Pierwsze ruchy były ostrożne, ogłoszenie pozyskania nowych zawodników, prezentacje Depaya czy Aguero zapewniały dobry PR, ale bardziej gorzkich działań nie można było odkładać w nieskończoność. Każdy gruntowny remont, każda rewolucja zaczyna się od burzenia zastanego porządku, a do zburzenia było niemało. Wysokie kontrakty zaburzające hierarchię płac, kadra pełna zawodzących piłkarzy, w końcu struktury klubu wypełnione reliktami onegdajszego establishmentu, jeśli ktoś miał apetyt na zmiany, to czekała go lukullusowa uczta. Niektóre poczynania zarządu wydawały się niezaplanowane, przeprowadzone pod wpływem impulsu, który kazał ścigać się z czasem do ostatnich sekund przed zamknięciem okienka transferowego, ale zrzućmy to na karb okoliczności, rewolucja jest gwałtowna, pozbywać się minionego ładu należy szybko i skutecznie, a nie spokojnie i z gracją. Ostatecznie pensję obniżyli tacy zawodnicy jak Pique, Alba czy Busquets, a kadrę uszczuplono o Firpo, Todibo, Aleñę, Manaja, Mirandę, Monchu, Matheusa, Trincão, Griezmanna, Moribę, Emersona i nieodżałowanego Messiego. Messiego, który jest bez wątpienia największą stratą, ale jego odejście jest jednocześnie przepustką do budowy czegoś nowego. Z Argentyńczykiem Koeman i każdy inny trener miał związane ręce, co prawda złotym sznurem, gwarantującym przyzwoite wyniki, ale również ograniczającym pole do taktycznych manewrów. W ostatnich latach Messi był Barceloną, ta teraz musi znaleźć w pozostawionych zgliszczach nową tożsamość. Zostało przygotowane miejsce pod nową Barcelonę, ale trudno oczekiwać, że coś pięknego wyłoni się z ruin, teraz przed zarządem trudniejsze zadanie, trzeba zacząć budować.
Zawsze trudniej się buduje niż burzy, trudniej krytykuje niż prezentuje własną wizję. Łatwiejszemu zadaniu Laporta podołał, przygotował grunt. Na stworzenie czegokolwiek zabrakło czasu i pieniędzy, nikt chyba nie uważa, że Luuk De Jong sprowadzony naprędce ma Barcelonę poprowadzić po najwyższe laury, to tylko łatanie dziur przed sezonem. Blaugrana ma przed sobą trudny rok, prawdopodobnie bez większych sukcesów, prawdziwie przejściowy, ale może to i dobrze. W oczekiwaniu na kolejne zmiany można żyć nadzieją, że szefostwo klubu wykorzysta ten czas na solidne zaplanowanie dalszych kroków i za rok, po kolejnym okienku transferowym, będzie można dostrzec jakąś wizję, która pozwoli ocenić czy rewolucja wyszła Barcelonie na dobre.