(Nie)tylko dla pasjonatów futbolu:

18 sierpnia 1932 r . w Roseira, urodził się brazylijski pomocnik, 2-krotny Mistrz Świata: 1958 i 1962, 2-krotny Zdobywca Copa Libertadores: 1962 i 1963(z FC Santos) oraz 2-krotny Zdobywca Pucharu Interkontynentalnego: 1962 i 1963(z FC Santos). José Ely de Miranda-bo tak brzmi pełna nazwa piłkarza o przydomku Zito-rozpoczynał karierę w roku 1952 i poświęcił ją w całości jednemu klubowi - Santos FC. Zdobył z nim dziewięć tytułów mistrza Brazylii, cztery Taça Brasil, dwukrotnie triumfował w Copa Libertadores, zdobył dwa Puchary Interkontynentalne. Oprócz tego sięgnął po zwycięstwo w czterech turniejach Rio-Sao Paulo. W jego barwach, przez 15 lat gry, zaliczył 733 występy i strzelił 57 goli. Duże sukcesy święcił także z reprezentacją Brazylii, bowiem dwukrotnie zdobył z nią mistrzostwo świata na: Mundialu 58' i Mundialu 62'. Był powołany także na mistrzostwa w 1954 i 1966, jednak tam nie udało się zdobyć złota. Zito był jednym z najlepszych zawodników środka pola wszechczasów. Utalentowany zawodnik był niesłychanie silny, zawsze gotów do poświęceń. Posiadał szacunek i respekt wśród członków swojej drużyny, bowiem zawsze potrafił ich zmotywować i poderwać do walki.

18 sierpnia 1943 r. w Alessandrii urodził się Gianni Rivera, włoski pomocnik, 2-krotny Zdobywca Pucharu Mistrzów-1963 i 1969(z AC Milan) 2-krotny Zdobywca Pucharu Zdobywców Pucharów-1968 i 1973(z AC Milan), Zdobywca Złotej Piłki France Football(1969), Zdobywca Pucharu Interkontynentalnego-1969(z AC Milan). "Złoty Chłopiec" włoskiego futbolu. W 1998 roku wybrany przez dziennikarzy i IFFHS piłkarzem stulecia we Włoszech. Piłkarz mający niesamowity przegląd pola, nieziemską technikę oraz finezyjne i dokładne podania. Ze względu na filigranową budowę panowanie nad piłką rozwinął do perfekcji a po boisku poruszał się z gracją i wdziękiem. Gdy był jeszcze dzieckiem sam Silvio Piola przepowiadał mu wspaniałą karierę, nie pomylił się a ,,Bambino d'Oro’’ zdobył prawie wszystkie możliwe trofea, strzelił 164 bramki, zagrał 658 meczów, a ilości asyst jaką ma na koncie nikt nie jest w stanie zliczyć. Tego piłkarza trzeba znać! Równie kontrowersyjny, co wspaniały – Gianni Rivera! Gianni był chłopcem pochodzącym z biednej włoskiej rodziny. Futbolu uczył się na ulicy. Gdy miał 13 lat jego ojciec, który był kolejarzem, zorganizował testy w lokalnym klubie. Gianni przyciągnął uwagę publiczności, a 3 dni później został zawodnikiem Allesandri. W Serie A debiutował w wieku 15 lat i 288 dni. Jest drugim graczem w historii ligi, którego debiut w tych rozgrywkach odbył się tak wcześnie. W pierwszym spotkaniu zagrał przeciwko największemu rywalowi Milanistów – Interowi i nie spodziewał się jeszcze jak wielki wpływ na jego karierę reprezentacyjną będzie miał pewien zawodnik Nerazzurrich. Początkowo grał jako skrzydłowy, lecz szybko został przeniesiony na centrum pomocy, jako, że na tej pozycji mógł wykorzystać swoje umiejętności w stu procentach. Podczas gry dla Allesandri, w której strzelił 6 goli w 26 meczach, został wypatrzony przez Giuseppe Vianiego, managera ultra-defensywnego Milanu.
To właśnie Gipo Viani ściągnął Riverę, który otrzymał przydomek "Bambino d'Oro", czyli "Złoty Chłopiec" na długo przed zdobyciem przez piłkarza Złotej Piłki. Manager Milanu podekscytowany swoim znaleziskiem prosił prezydenta Andreę Rizzoliego o zgodę na transfer. Pomiędzy panami, którzy oglądali mecz Gianniego, odbyła się podobno następująca rozmowa: Viani: Panie prezydencie, jest duża mgła. Rizzoli: Widzisz tylko sylwetki i nawet nie jesteś w stanie powiedzieć czy to on czy Schiaffino! Viani: Zgódź się, panie prezydencie! Rizzoli, który nawet nie pamiętał jak nazywa się chłopiec, zgodził się i była to jedna z jego najlepszych decyzji w życiu. Rivera kosztował go rekordową jak na tamte czasy sumę 90 milionów lirów (155 tysięcy euro). Była to fortuna, tym bardziej, że wydano ją na gracza, który za sobą miał tylko jeden sezon gry. Gianni posturą przypominał szkielet, lecz jego technika była nienaganna. Grał mądrze, a na boisku czuł się niczym ryba w wodzie. Początkowo Rivera został odesłany na wypożyczenie do Alessandri, aby jako 16-latek podrósł i nabrał masy. Nawet po jego powrocie, trener Nereo Rocco, powątpiewał w umiejętności chłopca póki nie dał mu szansy na grę. Ten ją wykorzystał, grał w Milanie przez kolejne 19 lat i godnie zastąpił Juana Schiaffino. Po rocznym pobycie w Milanie, 18-letni piłkarz zdobył 10 bramek i wzniósł w górę swoje pierwsze Scudetto. Ten sukces pozwolił na grę w Pucharze Europy w roku 1963. Finał Pucharu Europy przeciwko Benfice odbył się na Wembley a Rivera zaliczył 2 asysty. Ostatecznie Milan wygrał 2-1, a cały świat ujrzał włoskiego geniusza zwanego "Złotym Chłopcem". "To prawda, że on nie biega za wiele, ale jeśli chcę, aby moja drużyna grała z polotem i fantazją od pierwszej do ostatniej minuty, to Rivera jest jedynym graczem, który może mi to zapewnić"- powiedział Rocco, po czym dodał: "Nie chcę wyolbrzymiać, bo to tylko futbol, lecz Rivera to geniusz." Wszyscy zachwycali się młodym piłkarzem. Nie chodziło tylko o jego wspaniałą technikę, grację oraz to jak prowadził i rozgrywał piłkę. Gianni był również bożyszczem kobiet i przykładem idealnego Włocha. Rivera, który wyglądał jak gwiazda filmowa, nie stronił od luksusu, jeździł najnowszymi modelami Alfy Romeo, dobrze się ubierał i zawsze dbał o wygląd. "Jego szyja jest niczym szyja łabędzia, a jego oczy i włosy należą do rzadkiego i wspaniałego ptaka. Kiedy płynie z piłką, przypomina mi czaplę." pisał Giorgio Bocca. Kolega po fachu Gianni Mottana dodał. "On nie dotyka piłki. On ją pieści. Wygląda jakby płynął w powietrzu gdy widzę go na boisku." Błędem było by myśleć, że wszyscy kochali Riverę. W okół jego osoby zawsze było sporo kontrowersji. Pomimo tego, że znany journalista Gianni Brera po meczu z Bologną wystawił mu notę 9 na 10, była to jedna z ostrzejszych opinii na temat Rivery. Dziennikarz porównał go do "Abatino", czyli młodego księdza, aby podkreślić to, że Rivera jest zbyt słaby aby grać na najwyższym poziomie. "To wspaniały wizjoner. Jest inteligentny co pozwala mu wybierać odpowiednie rozwiązania, lecz w ogóle nie biega. W mojej opinii jest tylko w połowie dobrym graczem." Czas miał pokazać jak bardzo Brera się mylił. Przez następne 6 lat Rivera zdobył prawie wszystkie możliwe trofea: Puchar Włoch w 1967, Scudetto w 1968, Puchar Europy w 1969, Puchar Zdobywców Pucharów, Puchar Europy i Afryki. Puchar Europy zdobyty z Milanem jest jednym z ważniejszych epizodów gry Rivery w Milanie. Grając przeciwko Ajaxowi i jego wschodzącej gwieździe Johanowi Cruyffowi, Gianni Rivera pomógł Pierino Pratiemu w zdobyciu 2 z 3 strzelonych goli. Pierwszy gol padł po pięknym podaniu piętką a drugi wpadł dzięki wspaniałemu crossowi. Kibice wiedzieli, że gol padnie, zanim jeszcze podanie dotarło do adresata. Milan zniszczył Ajax 4-1. Rossoneri zakończyli sezon na drugim miejscu w Serie A, a w meczu o Puchar Zdobywców Pucharów wygrali 4-2 z Estudiantes. W 1969 roku Gianni otrzymał najważniejsze z trofeów - Złotą Piłkę oraz tytuł Najlepszego gracza roku w Europie. Rivera był już bliski zdobycia Złotej Piłki w 1963 roku, lecz ostatecznie zajął drugie miejsce po rosyjskim bramkarzu Lwie Jaszynie. 6 lat później był już pierwszy i wyprzedził gracza Cagliari i jednocześnie swojego reprezentacyjnego kolegę Gigiego Rivę zaledwie 4 głosami. "Dla mnie to zapewne najważniejsza nagroda jaką zdobyłem. Scudetto i Puchar Europy są ważne, to trofeum dla całej drużyny. Ten zaszczyt jest szczególny, bo pracowało na niego tak wielu ludzi. Aby to osiągnąć gra w pucharach europejskich z moją drużyną była koniecznością."- powiedział Rivera po zdobyciu Złotej Piłki. W ciągu 2 lat, od roku 1967 do 1969, Milan oraz Gianni Rivera przeżyli swoje najpiękniejsze lata i utwierdzili wszystkich w przekonaniu, że to Rossoneri są najlepsi na świecie. Wspaniała passa Milanu trwała nadal i w ciągu lat siedemdziesiątych drużyna zdobywała kolejne trofea: Puchar Włoch w 1973 oraz Puchar Zdobywców Pucharów w 1974. W 1973 Gianni Rivera był najlepszym strzelcem ligi razem z Giuseppe Savoldim oraz Paolino Pulicinim.
Swoje ostatnie Scudetto zdobył w 1979 roku. Było to jego 3 a w sumie 10 Scudetto w historii Milanu. Złota gwiazda nad herbem klubu to właśnie zasługa Gianniego oraz całej ówczesnej drużyny Rossonerich. "Złoty Chłopiec" po raz ostatni zagrał w barwach Milanu przeciwko Lazio 13 maja 1979 roku. Zakończył karierę mając na koncie łącznie 658 seniorskich meczów i 164 bramki na koncie. Należy pamiętać, że główną specjalnością Gianniego były asysty. Niestety nikt nie jest w stanie doliczyć się jak wiele ich zdobył. Podczas piłkarskiej emerytury był vice-prezydentem Milanu, lecz został zwolniony w 1986 roku, gdy Silvio Berlusconi przejął klub. Poróżniła ich polityka. Niestety kariera Rivery w reprezentacji Italii nie była tak wspaniała. Zaciekli rywale Milanu – Inter, posiadali równie wspaniałego pomocnika co Gianni – Allesandro Mazzolę. Rywalizacja Rivera-Mazzola była tak zaciekła, że piłkarze nie mogli wychodzić jednocześnie na mecz.. Każdy z nich był wielkim indywidualistą, a to że Rivera był kapitanem Milanu, a Mazzola kapitanem Interu tylko podsycało konflikt. Trener Valcarregi musiał rozwiązać problem i wymyślił strategię zwaną "staffettą", podczas której Mazzola miał grać podczas pierwszej połowy, a Rivera w drugiej. Uważał, że to dobre rozwiązanie, gdyż żaden z nich nie potrafił zagrać pełnego meczu ze względu na upały panujące w Meksyku. Każdy z nich miał swoje wady i zalety. Mazzola był lepiej zbudowany, kontrolował pomoc grając po prawej stronie, a Rivera był bardziej kreatywny, grał mądrzej, delikatniej i prowadził piłkę własnym spokojnym tempem. Rivera grał wspaniale, pomógł Italii w wygraniu meczu z Meksykiem w ćwierćfinale, po czym zdobył zwycięskiego gola z Niemcami w półfinale. Mecz ten uznawany jest za jeden z najlepszych w karierze Rivery. Strategia sprawdziła się i Italia dotarła do finału Mistrzostw Świata 1970, gdzie przeciwnikiem była Brazylia. Brazylia Pelego na dodatek. Niespodziewanie, po świetnych występach Rivery, doszło do zmiany systemu gry. Gdy najlepsza defensywa świata została rozniesiona przez najlepszą ofensywę, trener Italii popełnił ogromny błąd – nie wpuścił Rivery na boisko. Uważał, że twardy styl gry Mazzoli pozwoli przerwać agresywne ataki Brazylijczyków. Ostatecznie Rivera zagrał tylko 6 minut, a Włosi zostali rozbici przez Brazylię 4-1. Po meczu załamany Gianni powiedział: "Może manager nie zdawał sobie sprawy, że zostało tylko 6 minut." Pomimo tego przykrego etapu, Rivera miał lepsze epizody w reprezentacji. Debiutował w wieku 18 lat w Mistrzostwach Świata w 1962 oraz wygrał Mistrzostwa Europy w 1968. Reprezentował Italię w 1974, lecz wiek nie był po jego stronie. Brak zdobytego Pucharu Świata jest jego największym rozczarowaniem w karierze. Gianni zdobył 14 goli w 60 meczach. W 2004 roku wybrany przez Pele na jednego ze 125 najlepszych piłkarzy świata. 6 lat wcześniej ogłoszony najlepszym piłkarzem Włoch wszechczasów przez dziennikarzy i Międzynarodową Federację Historyków i Statystyków Futbolu.