Onegdaj zarzucano Argentyńczykom, że im się w czterech literach poprzewracało, gdyż nie potrafią rok po roku docenić klasy najlepszego piłkarza na świecie i narzekają, kręcą nosami, plotą trzy po trzy. Bo im spowszedniał. Bo te jego osiągnięcia i forma stały się czymś zwykłym, oczywistym, oczekiwanym, a wręcz wymuszonym. Podobnie dzieje się z Lewandowskim, najlepszym polskim piłkarzem w historii. Lato, Szarmach, Deyna, Boniek i inni osiągnęli z reprezentacją więcej, ale któż z nich, może się poszczycić choć w 20% tak ważnymi trofeami, tyloma wyróżnieniami, światową popularnością, regularnością? Otóż nikt. Za naszego życia najprawdopodobniej Roberta nie pobije nikt. Jako Polacy żyjemy w jego czasach i przez długie lata nie będzie zawodnika, który nawet zbliży się do jego umiejętności i trofeów. Król strzelców el. ME i MŚ. Drugi najskuteczniejszy napastnik w historii Bundesligi. Pobity rekord śp. Gerda Mullera. Co sezon ponad 30 bramek. Główna siła napędowa wygranej Ligi Mistrzów. Masa ważnych bramek w Superpucharach, finałach Pucharu Niemiec, meczach o mistrzostwo Niemiec, TOP 3 w strzelcach LM. Gość osiągnął niemal wszystko. 6 pucharów w jednym sezonie. Pewnie, nie jest Messim, ale na Boga na polskie warunki to Król Futbolu. 40-50 lat temu podniecałbym się Bońkiem czy Deyną. Teraz mam Lewandowskiego, który ich bije na głowę. Jest mega ambasadorem Polski na świecie. Minie kolejne kilkadziesiąt lat i z westchnieniem wspominać się będzie RL9, kim on był dla polskiej piłki i kiedy doczekamy się kogoś na jego poziomie. Jest się nad kim spuszczać. Parafrazując, spuszczajmy się, bo legendy tak szybko odchodzą...