Skoro ostatnio czuć tutaj francuskie klimaty (ciekawe czemu? dziwny kraj), to nie mogłem się oprzeć przed zrobieniem mini topki francuskich numerów. Jako że dla mnie najlepsze chansons, to zdecydowanie okres tzw. ye-ye girls, to ostrzegam przed ich dominacją (smuty z cyklu „La Boheme” i od Jacquesa Brela na tym stracą). Oczywiście wasze własne rankingi lub pojedyncze wrzutki mile widziane.

10. „Les Champs-Elysées” (

) – jest bardziej francuska piosenka? Ja nie znam.
9. „Etre une femme” ( ) – bo trzeba docenić zagraniczne „chłop się za babę przebrał”. Nie tylko Polska może to robić.
8. “Le temps de l'amour” ( ) – jakoś lubię tą gitarową krótką melodię w tle. Hardy również śpiewa to tak powoli, prawie że mówiąc i brzmi to świetnie.
7. „The Partisan” ( ) – noo, ale zaliczyć można, bo w końcu to hymn francuskich partyzantów. Co z tego, że akurat tutaj 80% tekstu jest po angielsku? xD
6. „Di doo dah” ( ) – czyli Jane Birkin sobie śpiewa, że na nikogo nie ma ochoty.
5. „Dernière Danse” ( ) – też trzeba uwzględnić, ponieważ dawno francuska piosenka nie odniosła takiego międzynarodowego sukcesu na listach przebojów.
4. „Poupée de cire, poupée de son” ( ) – osiemnastoletnia wtedy France Gall zdobywa Eurowizje chyba jednym z najlepszych utworów w historii tego turnieju. Swoją drogą dość nieźle punktuje on konkurs, jak i cały ówczesny pop, bo opowiada on o "lalkach" śpiewających wszystko, co napiszą starsi songwirterzy. Ci zaś nie ominą okazji na wplecenie w teksty niektórych podtekstów (sama wykonawczyni się zresztą na to nacięła przy okazji sławnych " Sucettes", czyli piosenki o... lizakach).
3. “Tous les garçons et les filles” ( ) – Hardy jest ikoną, a tą piosenką rozpoczęła budowanie swojej wspaniałej kariery. Utwór moim zdaniem dość dobrze opisuję jej całą osobowość. Niby trochę niedojrzały podkład, wiejących nawet lekkim kiczem, jednakże wszystko jest śpiewane z gracją, która nie zagłusza jej luzu. Krótko mówiąc: czysta nie pretensjonalność, wkrótce stająca się odznaką tej pani.
2. „La vie en Rose” ( ) – nie mogło zabraknąć Edith Piaf, choć tutaj dam już anglojęzyczną wersje Luisa Armstronga. Jakoś nie mogłem się powstrzymać. A tu jaki komentarz? Chyba jest zbędny, to po prostu ikoniczna piosenka.
1. "Ballade de Melody Nelson" ( ) - „Historia Melody Nelson” to jeden z najlepszych albumów koncepcyjnych. Dlatego ciężko cokolwiek z niego wybierać, bo powinno się go słuchać od deski do deski, jak jedna wielka piosenka. Ale taki wcześniej postawiłem sobie wymóg, więc wybór pada na drugi utwór. Rozpoczyna się on zaraz po klimatycznej „Melodii”, jest znacznie krótki, ale już te dwie minuty wystarczają, aby usłyszeć popis bassu, oszczędnej gitary Alana Parkera, a wszystko to świetnie kończą zgrabne skrzypce.