W pustym pokoju uwiędłe kwiaty
W fotelu siedzi jełop wąsaty
A zegar tyka, bo czas umyka
Z każdym browarem jełop zanika
I co tak siedzisz knurze opasły?
Twojej nadziei gwiazdy już zgasły
Knurze opasły
A jełop jęczy, stęka i sarka
Nie wie, że grób mu kopie koparka
A na tym grobie, kamień niech stanie
A na kamieniu poety wołanie
"Tu leży jełop mój przyjacielu,
który przepierdział życie w fotelu"