"Sergio Ramos oficjalnie zawodnikiem Paris Saint-Germain!

Orzeł wylądował i… nie wiem, co myśleć na temat tego transferu. A właściwie, cytując klasyk, "nie wiem, ale się domyślam". Jak krótka jest droga od bohatera do… może nie zera, ale zwykłego, szeregowego pracownika?

Zapytajcie Ramosa albo kibiców Realu Madryt. Albo Florentino Pereza. Facet, który zasłużył na złoty pomnik przed stadionem największego klubu w historii sportu odchodzi, właściwie, tylnymi drzwiami. I to, wydaje się, bez większego sentymentu. Czy Hiszpan mógł poprowadzić negocjacje z prezydentem klubu lepiej? Zdecydowanie tak. Czy, z drugiej strony, Królewscy – w jakże delikatnej sytuacji finansowej i kadrowej – nie popełnili wielkiego błędu, pozwalając mu odejść za darmo? Ponownie uważam, że zdecydowanie tak.

Nie trafia do mnie argumentacja, że skoro na wiosnę świetną formę złapali Nacho i Eder Militao, to "Cesarz" jest już niepotrzebny. Abstrahując od tego, jakie wzloty i upadki miewał póki co Brazylijczyk, jak również od tego, że Nacho to solidny zadaniowiec, mający za sobą wybitną rundę, Ramos to nie tylko bardzo dobry defensor. To ktoś, kto na boisku i w szatni trzymał ekipę za twarz. Dzielił się niemal nieporównywalnym doświadczeniem, dbał o atmosferę i zapewniał – co najmniej solidny – poziom.

Jako fan La Ligi nie mogę przekonać się, patrząc na zdjęcie Ramosa z koszulką PSG i myślę, że w tym odczuciu nie jestem osamotniony. Uważam za to, że w odróżnieniu od wielu transakcji podstarzałych zawodników w ostatnim czasie, paryżanie ubili świetny interes, dając weteranowi to, czego chciał i na co zasłużył – kontrakt na dwa lata i spokój w ostatnich latach kariery na najwyższym poziomie.

PSG zbroi się nie na żarty i jeśli zachowają w składzie Mbappe, to przyszłoroczna edycja Ligi Mistrzów zapowiada się w ich wykonaniu niezwykle interesująco."

[Fanpage, Mistrzowie Polski]