Drodzy,

Dawno mnie z Wami nie było, ale zdecydowałem się wrócić. Myślę że już jestem w stanie. Chciałbym natomiast wrócić z apelem żebyście wszyscy dbali o swoje zdrowie... Psychiczne też. Szczególnie w tych czasach, w których naprawdę łatwo o problemy. Izolacja, stres i generalnie brak "normalności" odbijają się na każdym i każdy ma jakiś swój breaking point.
Dlaczego o tym mówię? Bo nie było mnie tu właśnie dlatego, że totalnie rozjechałem się psychicznie przez to wszystko. A uwierzcie mi, że nie jestem osobą wyjątkowo emocjonalną, czy przejmującą się. Wręcz trochę podejrzewałem się o lekkie skłonności psychopatyczne z powodu... Bycia naprawdę zimnym emocjonalnie. Przekonałem się jednak, że nie ma takiego twardego co by się nie ugiął jak przyjdzie co do czego. Nad tym nie ma kontroli i to żaden wstyd. Choroba jak każda inna i niczym nie różni się od przeziębienia.
Nie ignorujcie wczesnych znaków i jeśli coś z Wami nie tak to szukajcie wsparcia. Mi to zajęło niestety zbyt długo i doprowadziłem się do fatalnego stanu, z którego wyjście zajęło mi kilka miesięcy i wymagało przejścia przez kilka tygodni prawdziwego piekła oraz spieprzenia koncertowo wielu rzeczy w życiu.
U mnie zaczęło się bardzo dużym poziomem drażliwości i uczucia złości/agresji. Wyłapałem tu dwa bany pod rząd, bo byłem cały czas... wewnętrznie wściekły. Do tego wieloma rzeczami zacząłem przejmować się bardziej niż wcześniej, ale oczywiście to zignorowałem. Do lekarza poszedłem po 5 nocach bez nawet sekundy snu, 4 dniach bez odrobiny jedzenia i z zaliczonym atakiem paniki (średnio przyjemna sprawa... uczucie podobne do tonięcia, myślałem że mam zwał).
Także taki mały apel od kolegi... Nie ma się czego wstydzić i nie warto czekać z wizytą u psychiatry jeśli tylko coś się dzieje :)
Pozdrawiam Was serdecznie i witam z powrotem. Niedługo część z Was będzie mogła mnie na nowo znienawidzić :D