Oceny za zwycięstwo z Juventusem

Bez ważnej interwencji w meczu, zachowane czyste konto - można zatem powiedzieć, że Neto mógł oprzeć się plecami o słupek i obserwować, jak koledzy z pola dobrze się bawią bez niego. Raptem raz w 5’ wybiegł przed pole karne, przejmując piłkę rzuconą za plecy obrońców. Z wyprowadzeniem piłki było na bakier. W 28’ panika nie zajrzała w oczy Brazylijczyka przy pressingu rywala i spisał się wzorowo, ale już za niedokładne podanie w 45’ należy się mała bura.

W pierwszej połowie, wraz z pomocą Pjanicia i Dembele, wprowadził zakaz ruchu na lewej stronie Juventusu, o czym świadczą odbiory i interwencje np. w 4’, 12’ czy 20’. Tylko raz pozwolił na dośrodkowanie ze swojej strefy (27’). Zanotował dodatkowo ważne interwencje w polu karnym w 12’ i w 32’. W ofensywie był raczej powściągliwy, pozwalając błyszczeć Dembele. W drugiej połowie Stara Dama stała się skuteczniejsza w atakach prawą flanką Barcelony, do czego przyczyniły się indywidualne błędy Roberto – dwukrotnie nie upilnował Moraty (46’ i 83’), zaś w 55’ dopuścił Chiesę do dośrodkowania. Całe szczęście, że nowo koronowany Król Ofsajdu znalazł się… na pozycji spalonej. By nie dawać do zrozumienia, że druga połowa była całkiem słaba w wykonaniu prawego obrońcy Barcy, należy wspomnieć o dobrym ustawieniu się w obronie w 48’ czy udanej grze na wyprzedzenie w 82’.

Często zapuszczał się za Moratą, tym samym pozostawiając linię obrony daleko za swoimi plecami. Był na szczęście przy tych wycieczkach skuteczny, dzięki odpowiednio dozowanej agresji (12’, 43’). Brawa również za dobre ustawienie i przerwanie akcji rywala w 36’ oraz upilnowanie przeciwnika w polu karnym Barcy w 45’. O ile przy pierwszym spalonym Moraty (15’) można doszukiwać się ustawionej pułapki ofsajdowej, o tyle przy drugim spalonym (30') Urugwajczykowi dopisało szczęście, gdyż Hiszpan wyłonił się zza jego pleców. Szkoda, że grał z urazem i musiał zejść po pierwszej połowie.

Trzykrotnie uratował skórę Barcelonie (5’, 45’ i 94’), co przy małej liczbie błędów, głównie  w postaci złego wyprowadzenia piłki (30’, 31’, 41’), stawia Lengleta wśród najlepszych piłkarzy spotkania. Dodatkowo w 51’ wywalczył rzut wolny w bocznej strefie pola karnego Juventusu, w 61’ zanotował odbiór przed szesnastką Neto i dzięki dobremu ustawieniu w obronie w 76’ przerwał akcję Bianconerich. Świetny mecz Francuza.

„Próbowaliśmy grać od tyłu trójką graczy”. Koeman dał do zrozumienia, że Alba był tym ofensywnym ogniwem w linii obrony Barcy, co musiało przełożyć się na liczbę akcji Juve prowadzonych lewą strony Blaugrany, szczególnie w pierwszej połowie. Na szczęście żadna z nich nie przyniosła efektu. Skupiając się na konkretach, jeśli chodzi o defensywę – w 9’ przeciął podanie rywala, w 37’ zanotował kluczową interwencję w polu karnym i dołożył do tego dwa odbiory, zasługujące na uwagę (46’ i 74’). W ofensywie pokazał się z dobrej strony trzy razy (23’, 58’ i 62’). W 33’ zabrakło skutecznego wykończenia, zaś w 50’ powinien zagrywać do wychodzącego na pozycję Griezmanna. Mecz na plus.

Problematyczny mecz do oceny. Zanotował trzy straty na własnej połowie (4’, 5’ i 23’), z czego ta z 5’ zasługuje na szczególną uwagę – gdyby nie Lenglet, Morata stanąłby oko w oko z Neto. Szwankowały również przerzuty (7’, 11’, 35’) oraz ustawianie się przy ataku pozycyjnym Juve, przez co piłka zbyt łatwo go mijała (28’, 45’). Kończąc wątek minusów, w 18’ zabrakło komunikacji między nim a Dembele, co dało szansę na strzał Danilo. Z drugiej strony był momentami świetny w rozegraniu, brał ciężar gry na siebie, przyspieszał akcje, regulował tempo gry. Już w 2’ wywalczył piłkę przed szesnastką Juventusu i oddał ją Griezmannowi, który uderzył w słupek. Na uwagę zasługują też podania miedzy liniami w 50’, 54’ oraz w 72’, kiedy znalazł Fatiego w polu karnym. Dołożył do tego spore wiano odbiorów, z czego ten z 89’ rozpoczął akcję z rzutem karnym dla Barcy. Bośniak jest w Barcelonie od niedawna, grał przeciw, bądź co bądź, mocnemu rywalowi, dlatego postanowiliśmy jego występki ocenić łagodniej, skupiając się na tych dobrych momentach.

Poza stratą na własnej połowie w 8’ oraz zbyt łatwym przepuszczeniem podania między liniami do Moraty w 41’, De Jong dominował w środku pola, szczególnie jeśli chodzi o odbiory w środkowej strefie (3’, 10’, 25’, 33’, 35’). W drugiej części kontuzja Araujo zmusiła go do gry na nie swojej pozycji, co już Holendrowi wychodziło różnie. Jeszcze na początku drugiej części, w 48’, był dobrze ustawiony w obronie i nie pozwolił rywalowi dojść do piłki, ale w 55’, 70' czy 74’ popełnił poważne błędy. O ile w 55’ jego złe wybicie głową uratował ofsajd Króla, o tyle w 70’ zdecydowanie zbyt łatwo odpuścił Rabiota. Z kolei w 74’ nie upilnował Dybali przy długim podaniu. Klasowa pierwsza połowa i usprawiedliwienie potrzebą łatania dziur w obronie sprawiają, że ocena końcowa staje na naciąganej „7”.

Oby ten mecz był jednym z małych kroczków prowadzących Francuza ku wpasowaniu się w schematy Barcelony Koemana. Dalej znikał długimi chwilami z radarów, ale tym razem kiedy już się pojawiał, to działo się coś ciekawego. W 2’ uderzył z sytuacyjnej piłki w słupek. Zanotował kilka kreatywnych i dokładnych podań przyspieszających akcje Barcelony (23’, 33’ czy 72’), z czego to z 23’ powinno skończyć się asystą. Tradycyjnie pracował również w defensywie (25’, 29’ oraz 35’). Największą bolączką pozostaje jednak brak zdobywanych bramek. Choć jednego gola powinien zdobyć, mając dwie dogodne sytuacje (35’ i 75’).  Jeśli od tego momentu forma Griezmanna będzie szła w górę, to bramki są kwestią czasu.

Dzięki niemu prawa flanka ożyła. Nie tylko przeprowadzał swoją stroną akcje ofensywne, ale na uwagę zasługuje też jego gra w pressingu i generalnie praca w obronie (np. 9’ czy 61’). W 14’ zdobył szczęśliwego gola, otwierającego wynik spotkania. W 22’, 25’, 33’ czy 50’ przyspieszał akcje udanymi dryblingami i trudnymi podaniami. Pojawiły się błędy, jak nieporozumienie z Pjaniciem (18’), niewykorzystanie dogodnych sytuacji na zdobycie bramki (35’ i 62’) oraz straty (48’ i 66’). Ogólnie można byłoby zastanowić się nad tytułem Zawodnika Meczu dla Dembele, ale Koeman i pewien dzieciak rozwiali wątpliwości. Występ Francuza jednak bardzo cieszy.

Niby niemrawy (straty w 5’, 25’, 34’ czy 65’), niby nieskuteczny (23’), niby podejmował złe decyzje przed polem karnym Juventusu (50’), ale dalej był jednym z decydujących. Przerzut z 14’, po którym padł gol Dembele, to ab-so-lut-ny majstersztyk. W 35’, 62’, 65’ i 75’ wypuszczał swoimi podaniami kolegów, którzy mogli i nawet powinni kończyć akcje golami. W 90’ ta sztuka niejako się udała – Fati otrzymał podanie od Messiego, wbiegł w pole karne, gdzie był faulowany, a sam Argentyńczyk strzelił gola. Szkoda, że sytuacyjne uderzenie z 62’ czy strzał po indywidualnej akcji z 72’ nie znalazły drogi do bramki Szczęsnego. Udany mecz Leo.

Pozytywne wejście na początku drugiej połowy. Cztery razy udało mu się napędzić akcje drużyny świetnymi podaniami w 72’, 75’, 89’ i w 93’, kiedy to powinien zanotować asystę. W grze obronnej utrudniał życie piłkarzom Juventusu, naciskając ich na ich własnej połowie. Zaprezentował się naprawdę nieźle.

Niezła zmiana. Był pod grą i stwarzał niebezpieczeństwo w polu karnym Juventusu. Plus za niezłą, drużynową akcję w 72’, wywalczenie rzutu karnego w 90’ i zablokowanie dośrodkowania w 92’. Minus za niewytłumaczalne zachowanie w 93’ – napastnik strzela w takiej sytuacji, a nie szuka kolejnego podania!

Grał za krótko.

Grał za krótko.