Oceny za blamaż z Osasuną

Mecz bez większych historii - żadnych imponujących parad, żadnych grubych błędów, ale i tak Niemiec puścił dwie bramki. Był jednak przy nich bez większych szans, gdyż strzały były mocne i precyzyjne. Na koniec można odnotować malutki minus przy grze nogami w 55’ (niecelne podanie pod presją rywala) oraz malutki plus za obronę łatwego strzału Arnaiza w 6’ - uderzenie było soczyste, ale leciało prosto w portero Barcelony. Koniec końców, gdyby Ter Stegena nie było na posterunku, to padłby gol, czyż nie? Zawsze jakiś pozytyw.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na sytuację z 15’, kiedy to zbyt łatwo dał się obiec przeciwnikowi, notującego chwilę potem asystę przy golu Arnaiza. Dał się ograć z dziecinną łatwością jeszcze raz (20’), ale poza tymi dwoma momentami prezentował się w defensywie solidnie, kilkukrotnie biorąc udział w destrukcji poczynań piłkarzy Osasuny (9’, 12’, 45’ i 48’). Niestety Semedo nie dał sobie szansy na podwyższenie oceny swoją postawą w ofensywie - każde z jego wejść kończyło się fiaskiem. Przy tak grającej Osasunie, Barcelona potrzebowała piłkarzy tworzących zagrożenie na skrzydle, tymczasem Portugalczyk tego nie robił. Ocena musi być zatem surowa.

Barca niby straciła dwie bramki, ale przy żadnym z tych goli nie zawinił Pique. Ogólnie był to poprawny mecz w wykonaniu doświadczonego stopera, gdyż dominował w powietrzu (np. 21’, 28’ czy 51’), oraz świetnie grał na wyprzedzenie (13’, 19’ czy 66’). Dokładając do tego interwencję w polu karnym w 20’ rysuje się obraz naprawdę solidnego występu. Nie zagrał jednak idealnie - strata w 65’ w środku boiska, głupio otrzymana żółta kartka w 69’ czy fatalne wyprowadzenie piłki w 86’ działają na niekorzyść jego ocenie.

Zaczął od mocnego uderzenia (dosłownie i w przenośni), minimalnie chybiając strzał z dystansu w 7’, ale z biegiem minut jego występ blaknął. Można wspomnieć o dobrym czytaniu gry (25’, 29’), ale wyglądało to w taki sposób, że najciekawsze akcje były poza jego zasięgiem, jakby nie on sam, ale cały mecz przeszedł obok niego. Trzeba jednak zaznaczyć różnicę między oceną Lengleta i Pique, dlatego Francuz otrzymuje być może zbyt surową notę.

Zawiódł. Dzięki niemu i Fatiemu lewa flanka Barcy praktycznie nie istniała, a przy tak skomasowanej w obronie drużynie jak Osasuna przewaga na skrzydłach była kluczowa. Tymczasem dosłownie nie było ani jednej akcji, w której obiegałby Fatiego. Być może było to zadanie zlecone przez Setiena, ale w to wnikać nie będziemy. Generalnie jak nie idzie, to nie idzie, gdyż przy grze wzajemnej można mnożyć przykłady na to, że gra Firpo z Ansu, Puigem czy Messim kompletnie mu się nie kleiła (np. 19’, 29’, 40’, 58’). Słabo. Bardzo słabo.

Przy grającym wyżej Semedo, Roberto często był tym graczem asekurującym, będącym głębiej, rzadziej biorącym na siebie ciężar gry i z tego zadania wywiązał się tak sobie. Były lepsze momenty, jak udany pressing w 13’, dobra gra w obronie w 39’ czy powstrzymany kontratak Osasuny w 41’, ale były też te gorsze - w 18’ dopuścił do groźnego dośrodkowania oraz zbyt łatwo dał się ograć na skrzydle w 20’. Kiedy jednak brał udział w akcjach ofensywnych, to dawał zdecydowanie więcej od Semedo. Można tu wymienić wyłożenie piłki Braithwaite’owi w 42’, czy przyspieszenie akcji w 88’. Nie był to aż tak zły mecz Roberto, ale czegoś zabrakło.

Podobnie jak Lenglet, był mało widoczny, tyle że w przeciwieństwie do Francuza, Chorwat grał na pozycji odpowiadającej za płynność akcji Barcelony, a do tego popełnił jeden, poważny błąd -  15’, kiedy nie nadążył za Arnaizem, który chwilę potem zdobył gola. Poza tym... ciężko coś więcej napisać. Akurat Rakitic przeszedł obok meczu.

Wszędobylski, co złożyło się na jego spory udział w pressingu (13’, 26’, 29’ czy 71’). Brakowało mu jednak pomysłu na wymanewrowanie piłkarzy rywali, co należy również zrzucić na brak ruchu, przede wszystkim na skrzydłach. Mimo tego udało mu się raz zabłysnąć, świetnie zagrywając za plecy obrońców rywali do Messiego w 47’, ale niestety Leo znalazł się na minimalnym spalonym. Poza tym podawał albo za mocno, albo za lekko, co naturalnie generowało straty, z czego najgroźniejsza była po niecelnym podaniu do Pique w 29’. Chaos, który tym się tworzył, wcale nie pomagał przy tak dobrze poukładanym rywalu w defensywie. Słusznie zmieniony.

Trzeba uczciwie przyznać, że był to niewdzięczny mecz dla środkowego napastnika, ponieważ wiadome było, że będzie miał bardzo mało okazji, by mieć piłkę przy nodze. Braithwaite kompletnie nie odnalazł się w tych realiach, bo kiedy znalazł się przy futbolówce, to jego decyzje były albo spóźnione albo nietrafione. Przykłady? Proszę bardzo - zablokowany strzał w 42’, brak odegrania do dobrze wybiegającego Fatiego w 43’ czy strata po mizernym dryblingu w 46’. Na plus można zapisać jedynie wywalczony rzut wolny w 31’ i ładną klepkę z Messim w 39’, ale wspominamy o tym tylko dlatego, by rzucić na jego ocenę i opis blady promyk światła.

Tym razem jego współpraca z Firpo nie układała się tak, jak wszyscy by sobie tego życzyli, gdyż raptem dwa razy coś im wyszło  (40’ i 51’). Dodatkowo można go pochwalić za cztery niezłe zagrania w pole karne (43’, 56’, 57’ i 66’), z czego trzy z nich „naciągnięto” w statystykach jako kluczowe podania. W pressingu również miał swoje momenty, szczególnie na uznanie zasługuje jego odbiór w 83’, który wygenerował zagrożenie pod bramką Osasuny. Na minus kilka nieudanych zagrań (np. 24’, 60’ czy 87’). To oraz jego mało wydajna gra na skrzydle (tylko jeden udany drybling) powoduje, że ocena musi być niska. Zdecydowanie zabrakło młodzieżowcowi wsparcia bocznego obrońcy, a z jego strony ikry.

Można było oczekiwać, że jego waleczność i zawziętość pozwoli wyszarpać zwycięstwo Barcelonie, ale okazał się jedynie „przedłużeniem” chaosu zaprezentowanego przez Puiga. Niedokładny w środku pola (67’) oraz na skrzydle (72’ i 89’). Na plus podanie do Suareza w 61’, po którym Urugwajczyk był faulowany, a Messi zdobył bramkę z rzutu wolnego oraz za odbiór w 88’. To było jednak za mało, jak na potrzeby Barcelony.

Po jego wejściu Barca potrafiła znaleźć punkt zaczepienia w murze Osasuny, co w efekcie dało gola Barcelonie w 61’ (rzut wolny po faulu na Suarezie) oraz dwie groźne sytuacje w 68’ (mikroskopijny spalony) i 95’ (strzał w słupek z nie najłatwiejszej pozycji). El Pistolero uraczył nas typowymi dla siebie babolami, jak choćby banalne straty w 88’ i 94’, ale i tak był piłkarzem, który wniósł coś do gry, w przeciwieństwie do Braithwaita.

Busquets zatoczył koło - z popełniającego szkolne błędy pivota, przez absolutnego dominatora na swojej pozycji, aż do doświadczonego piłkarza, który pragnął przypomnieć sobie i wszystkim innym do jakich rzeczy jest zdolny. Jego zachowanie przy drugiej bramce Osasuny woła o pomstę do nieba i na wygrażaniu niebiosom skończymy opisywanie tamtej sytuacji. Był w jego wykonaniu jeszcze jeden kwiatek w 86’, kiedy zaprezentował totalną bierność w obronie, ale na szczęście Roberto zdążył wrócić za akcją. Skoro przy Duńczyku zapisaliśmy pozytyw, to zrobimy to i przy Busim - 87’ i dobre podanie do pokazującego się Roberto. Kurtyna.

O tym, jak bardzo De Jong pasuje do stylu Barcelony świadczy sytuacja z 91’, kiedy aż prosiło się o uderzenie zza 16-stki, ale Holender uznał, że lepiej wjechać z piłką do bramki - w efekcie dobrze zapowiadająca się akcja zakończyła się fiaskiem. Ogólnie jednak jego wejście przywołało delikatną bryzę w drugiej linii Barcy, był pod grą oraz dało się odnieść wrażenie, że szuka sposobu na przyspieszenie akcji, czego przykładem jest przytomne rozciągnięcie gry w 87’. Trzeba mieć na uwadze, że wraca po kontuzji, nie dostał za wiele czasu, a Busquets odebrał chęci wszystkim - piłkarzom na grę (może poza Messim i Suarezem), z kolei kibicom na oglądanie spotkania. Stąd ocena wyjściowa.

Dopiero po zawitaniu Alby na murawie lewa flanka została uruchomiona i od razu widać było widać efekty. Raz przyspieszył akcję swoim podaniem do Suareza w 88’ i raz odnalazł w polu karnym Fatiego w 91’. Do tego zanotował udany powrót do obrony w 81’. Szkoda, że zabrakło lepszego wykończenia ładnej akcji zespołowej w 88’, ale sytuacja też nie była tak oczywista. Dostał niecałe 20 minut, ale wystarczyło, by w cuglach przebić wyczyny Firpo. Był piłkarzem, który dał zdecydowanie najwięcej wchodząc z ławki.