Oceny za męczarnie z Málagą

Mecz w jego wykonaniu bardzo spokojny, miał naprawdę niewiele do roboty, głównie zajmował się rozgrywaniem piłki z kolegami od linii obrony oraz asekurowaniem stoperów przed piłkami za ich plecy. In minus jedynie niepewny chwyt w 19. min. oraz jedno mało precyzyjne wybicie.  Przy jednej z akcji niewiele brakowało, żeby dostał bramę "za kołnierz", ale w naszej opinii tu nie ponosi winy, bo to Sergio Busquets bardzo niecelnie podawał.

W poprzednim spotkaniu wysoko postawił sobie poprzeczkę. Tym razem zagrał solidnie, ale bez takiego efektu „WOW” jak na San Mames. Na wyróżnienie zasługuje interwencja w defensywie w 52. min oraz świetne dośrodkowanie w 64. min. Największy problem w rozsądzeniu win sprawia sytuacja z 35.min., która była najgroźniejszą w pierwszej połowie dla Malagi – w naszej opini bardziej winę ponoszą Roberto i Mascherano za zbyt dużą przerwę w ustawieniu między nimi, aniżeli Vermaelen za niezablokowanie dośrodkowania, lecz w ocenie tej akcji można się spierać. Poza tym brak większych błędów, w ofensywie raczej od wielkiego dzwonu, choć warto zauważyć świetne podanie do Neymara w 38.min. przed sytuacją, w której za rękę obrońcy powinien być podyktowany rzut karny, a także mały udział w akcji bramkowej – to on podawał na skrzydło do Suareza. 

Kolejny świetny mecz, w którym wyraźnie uwypuklały się jego walory (agresywna i skuteczna gra w odbiorze, umiejętność rozgrywania piłki spod własnej bramki) , a manakamenty były niewidoczne (niski wzrost, słaba gra głową), a wręcz nieomal dały mu pierwsze trafienie w barwach Barcelony w 24.min. po dośrodkowaniu Messiego. Współpraca z Vermaelenem wyglądała naprawdę obiecująco, bardzo dobrze uzupełniali nawzajem przestrzenie w środku obrony. Masche był wyraźnie widoczny w defensywie, a dodatkowo  w ofensywie zaliczył dwa kluczowe podania, w tym wyjątkowej urody dogranie z 64. min. Zamieszany w sytuację z 35.min. 

 Bardziej widoczny niż Roberto zarówno w ofensywie, jak i defensywie, ale też bardziej nonszalancki w zagraniach, stąd spora liczba strat. Dodatkowo pare dośrodkowań, gdzie przy większej dozie szczęścia mogło być bardziej "gorąco" pod bramką gości. Ocenę podnosi mu dodatkowo sytuacja z doliczonego czasu gry, gdzie dzięki jego interwencji Barcelona zachowała trzy punkty. 

Ogólnie nie grał źle, miał drugą w drużynie ilość odbiorów (8), dobrze wspierał w rozgrywaniu Iniestę (na pewno lepiej niż słabszy tego dnia Rakitic). Niestety na jego grę cieniem kładzie ilość strat (6), co w środku pola nie powinno się zdarzać, a dwie sytuacje bezpośrednio mogły przyczynić się do stary bramek. Pierwsza sytuacja miała miejsce w 18.min., kiedy po jego bardzo bardzo niedokładnym zagraniu gracz Malagi mógł pokonać Bravo lobem z własnej połowy, a druga to strata na własnej połowie w 93.min, po której goście mieli najgroźniejszą sytuację spotkania (wyratowana przez Albę). Te dwie sytuacje muszą znaleźć odzwierciedlenie w ocenach. 

Zdecydowanie najlepszy zawodnik środka pola, a wręcz pokusimy się o stwierdzenie, że drugi z najlepszych aktorów sobotniego przedstawienia. Przez całe spotkanie dystrybuował piłkę z defensywy do ofensywy, był motorem napędowym większości akcji. Warto wymienić choćby kapitalne próby prostopadłych piłek do kolegów (7.min., 10.min., 35.min., 64.min.), których tak bardzo brakowało choćby w poprzedniej kampanii ligowej; cztery kluczowe podania oraz cztery udane dryblingi i wielka fantazja w grze. Początek tego sezonu jest naprawdę obiecujący w wykonaniu Andresa, wyglądy jakby nowe siły w niego wstąpiły. Czyżby to efekt przyjęcia w pełni na siebie roli lidera środka pola po odejściu Xaviego?

Przeciętny występ, aż 5 strat w środkowej częsci boiska, w tym dwie grożące stratą bramki, po których Lucho zorientował się, że czas coś zmienić. Kilka razy nieźle podłączał się do akcji w ofensywie, ale był w nich raczej tłem. Dwa kluczowe podania (m.in. świetne podanie na wolne pole do Leo w 24.min.) minimalnie podciągają mu ocenę.

Podobnie jak Neymar, po przerwie bardziej konkretny w ofensywie (z pierwszej w zasadzie warto zapamiętać wrzutkę do Masche z 24.min., kiedy ten ostatni uderzył w poprzeczkę).  Między 51. a 69. min. czterokrotnie przegrał pojedynki z Kamenim (swoja drogą, świetny bramkarz, który dość często daje się we znaki naszej "10"), jednak to głownie świetna postawa Kameruńczyka spowodowała utrzymanie status quo na tablicy wyników, a nie złe uderzenia Argentyńczyka. Do strzałów dołożył osiem dryblingów, kilka świetnych przerzutów-rozciągnięć oraz dwa kluczowe podania. Wespół z Iniestą mózg zespołu. 

Wszędobylski. Wiele raz faulowany (3), wiele razy na ofsajdzie (3), raz po raz w fizycznej walce z graczami gości. Dobrze jest mieć taką "9", która należycie odciąża dwójkę naszych bardziej delikatnych gwiazd (Ney, Messi). Wielką robotę wykonał przy akcji bramkowej, która jest w sporej mierze jego zasługą. 

Kilka niezłych zrywów, m.in. w 38.min. po jego kiwce w polu karnym powinien być podyktowany dla Barcelony rzut karny. Po przerwie razem z Leo byli głównym zagrożeniem dla defensywy Malagi przeprowadzając kilka znakomitych dwójkowych akcji. Momentami wręcz zbyt altruistyczny, jak choćby w 51.min., kiedy po minięciu trzech zawodników dogrywał jeszcze do Messiego, a sam mógł kończyć akcję. Ogólne liczby robią wielkie wrażenie (6 kluczowych podań oraz 7 dryblingów), choć wizualnie ten występ nie był aż tak wybitny i widać było jeszcze braki kondycyjne po przebytej chorobie. 

W niecałe pół godziny zdążył nieco pohasać, zaliczyć jedno niezłe uderzenie oraz otwierające podanie, w grze kombinacyjnej też się nie pogubił. Jednocześnie nic spektakularnego nie stworzył, zagrał przyzwoicie i tyle. 

Grał za krótko.

Grał za krótko.