Oceny za rozbicie Bayernu Monachium

Może to tylko wrażenie, ale Hiszpan wygląda z meczu na mecz coraz pewniej. Owszem, w tym spotkaniu również były momenty zwątpienia, jak niepewna interwencja po strzale Comana, czy nieporozumienie z Inigo, który oczekiwał wyjścia bramkarza do piłki, ale były też momenty dobre. Pewne wyłapanie strzału Gnabryego, uprzedzenie Kane’a w sytuacji sam na sam, czy liczne piąstkowania po stałych fragmentach gry Bawarczyków. Przy straconej bramce był absolutnie bez szans, a przy wyprowadzeniu piłki radził sobie poprawnie. Przy tak grającej drużynie udaje się zamaskować mankamenty Iniakiego, nad którymi wychowanek pracuje jako obecny bramkarz numer jeden.

Bardzo solidny, ale nie zawsze dobrze ustawiony. Plan taktyczny wyraźnie zakładał zagęszczenie środka i zostawianie mnóstwa miejsca w bocznych sektorach, ale chwilami nie wyglądało to dobrze. Nie udało mu się zatrzymać dośrodkowania do Kane’a zakończonego bramką. W drugiej połowie z kolei dwie niezłe sytuacje miał Coman, również po nie najlepszym zachowaniu Francuza. Podobać się za to mogła jego swoboda z piłką przy nodze i gra na połowie rywala. Wychodziły mu przejścia i gra wzajemna przy braku groźnych strat. Fizycznie wygląda kapitalnie i obecnie jest najbardziej eksploatowanym zawodnikiem w kadrze.

Jego współpraca z Inigo jest niemal idealna. Doświadczony kolega pomaga juniorowi (łatwo zapomnieć, że Pau ma zaledwie 17 lat), a ten gra bardzo dobrze. Najważniejsze, co udało się osiągnąć, to synchronizacja przy zakładaniu pułapek offsiadowych, to uchroniło Barcelonę przed kilkoma groźnymi sytuacjami i pierwszą, nieuznaną bramką Harry'ego Kane’a. Niestety, nie udało się zatrzymać Anglika w pozostałych dwóch sytuacjach, więc jest jeszcze spory margines do poprawy. Z piłką przy nodze wyglądał słabiej niż zwykle, ale klasa rywala też nie była taka jak zazwyczaj.

Nie udało się całkowicie zneutralizować ofensywy Bawarczyków, ale defensywa dowodzona przez doświadczonego Baska nie ma się czego wstydzić. Sam Martinez zablokował dwa uderzenia, potrafił wygrywać pojedynki z Guerreiro i Olise czy doskonale wyprowadzać piłkę. Nie przychodzi nam do głowy żaden wyraźny błąd, za to mamy przed oczami spokój i pewność siebie, którymi zarażał innych. Oby tak dalej!

Nie chcemy być zbyt surowi dla Alejandro, szczególnie po takim meczu, ale to do niego możemy mieć najwięcej uwag. Przede wszystkim słabo kontrolował linię spalonego i pierwsza bramka Harry'ego została nieuznana ledwie o czubek buta. Często bywał osamotniony na swojej stronie, pomimo tego zostawiał za swoimi plecami zbyt dużo miejsca, często nawet dla dwójki atakujących rywali. Wygrał kilka pojedynków z Olise, ale kilka też przegrał, co kończyło się groźnymi akcjami. Przy wyprowadzaniu piłki dwukrotnie, zamiast szybciej odgrywać, za daleko wypuszczał sobie piłkę, co kończyło się niebezpiecznymi stratami. W ofensywie nie zaprezentował żadnego udanego zagrania godnego wyróżnienia w opisie.

Do tej pory nie wiemy czy Marc zrobił taki progres przez rok, czy Xavi zwyczajnie nie docenił jego talentu w poprzedniej kampanii, bo obecnie ciężko sobie wyobrazić skład bez zadziornego Hiszpana. Był wszędzie, przebiegł najwięcej kilometrów na boisku, zaliczył mnóstwo udanych interwencji defensywnych, a do tego można śmiało zaznaczyć, że piłka go nie parzyła i doskonale wiedział, co z nią zrobić. Przerzut do Raphinhi przed trzecim golem był perfekcyjny. Nie odstawiał nogi nawet przy rozstrzygniętym już wyniku, co okupił bolesnym starciem z Goretzką w 90 minucie.

Kibice są świadkami odrodzenia Pedriego. Obecnie mamy do czynienia z prawdopodobnie najlepszą wersją Hiszpana od pamiętnego sezonu, w którym grał wszystko łącznie z kilkoma dogrywkami. Imponuje gracją, dojrzałością i (znów) kondycją. Dobrze zarządzał grą drużyny, wiedział, kiedy zwolnić, a kiedy przyspieszyć akcję. Niestety, po jego występie można doszukać się paru minusów. Zaliczył kilka strat na własnej połowie, zabrakło też w kilku momentach szybszego odegrania do lepiej ustawionych partnerów. Kiepsko też wyglądała gra całej drużyny w początkowych 20-25 minutach meczu, kiedy Pedri nie miał nawet szansy powąchać piłki. W drugiej połowie było już o wiele lepiej, a kiedy po wejściu De Jonga przeszedł wyżej, ponownie zachwycał umiejętnością utrzymywania się przy piłce.

Mogłoby się wydawać, że mało było Lamine Yamala w tym meczu. Nic bardziej mylnego. Davies wyglądał przy nim, jak Semedo przy Davisie. Udział przy dwóch bramkach, plus doskonałe zagranie do Roberta, który mógł przypieczętować wynik mianitą. Imponował swobodą i pozytywną bezczelnością, którą widzieliśmy tylko raz w przeszłości u tak młodego zawodnika. Do tego recitalu w ataku dołożył też pracę w defensywie, zaliczając aż pięć interwencji. Crack.

Kiedy spojrzymy na statystyki, zobaczymy, że Fermin zaliczył raptem 9 podań w ciągu godziny gry. Wynik szokujący, jak na wkład tych podań w końcowy wynik. Bez Hiszpana, jego sprytu i zmysłu do wchodzenia w wolne przestrzenie nie byłoby dwóch pierwszych goli i prawdopodobnie nie byłoby zwycięstwa w tym meczu. Ponownie był decydujący, a w bezpośredniej grze, którą preferuje Flick, jego cechy będą bardzo pomocne, tym bardziej, że Lopez również nieustannie pressuje i się nie męczy.

Znów był tam, gdzie być powinien i znów trafił dzięki temu do siatki. Rola Roberta była kluczowa w tym spotkaniu. Doskonale się ustawiał, zgarniał wiele długich piłek, i potrafił je przyjąć i rozprowadzić dalej, a kiedy to się nie udawało, wywalczył rzut wolny. Miał swój cichy udział w trzech z czterech trafień, dzięki podpowiedziom gdzie podać lub gdzie wybiec na pozycję kolegom. Mógł zachować się lepiej w bardzo dobrej sytuacji po błędzie Neuera oraz podaniu Olmo. Ponownie zmieniony przed końcem meczu, co pozwoli mu na dłużej cieszyć się zdrowiem i formą.

Holender powoli wraca do rytmu meczowego i widać po nim długotrwały rozbrat z piłką. Bywał spóźniony (niepotrzebny faul), niedokładny (zagrania nie w tempo) i nieskoncentrowany (łatwa strata na własnej połowie). Udało się złapać minuty i nie obniżyć jakości zespołu w drugiej połowie, dlatego zmiana na plus.

Zaledwie kwadrans wystarczył, żeby zdążył pokazać swoją niewątpliwą jakość i zrozumienie gry. Kapitalne podanie prostopadłe do Roberta i świetna kontrola nad piłką. Oby zdrowie już nie szwankowało, wówczas Barcelona będzie mieć z niego mnóstwo pożytku.

Grał zbyt krótko, bez oceny.

Grał zbyt krótko, bez oceny.

Grał zbyt krótko, bez oceny.