Nie miał wielu okazji do wykazania się. W tej jedynej - zupełnie opuszczony przez swoich obrońców. Za sytuację 1 na 1 trudno go winić, niemniej kilku bramkarzy świata mogłoby zrobić więcej. Pozostaje nam się przyzwyczajać, że Chilijczyk nie jest jednym z nich. Lekki plus za poprawną grę nogami.

Powiew świeżości na prawej stronie. Mniej chwiejny w grze niż Montoya i mniej sabotażowy od Alvesa. Nie był to doskonały występ byłego gracza Sevilli (potknięcia w 22., 50. oraz 62. minucie), ale na tle obu jego kolegów brak monstrualnych błędów przez 90 minut jest zasługą samą w sobie. Na plus parę przechwytów kasujących w zarodku akcję rywali, postawa na atakowanej połowie i zasuwanie przez pełne 90 minut.

Choć jednym swoim błędem zjeżył wszystkim cules włosy na klacie (22. minuta), w większości sytuacji był ostoją defensywy. Bardzo pewny w swoim polu karnym. Dobrze chronił strefę Alby gdy ten przebywał na desancie. O tym, że wzrost nie czyni Javiera go faworytem walk o górne piłki - wiemy, trzeba jednak dodać, że Argentyńczyk powinien popracować nad timingiem wyskoku przy rzutach rożnych i wolnych. Właściwym wzorcem będą tu nagrania z Carlesem Puyolem. Nota Javiera byłaby wyższa, jednak musimy wziąć pod uwagę słabą asekurację Bartry przy golu dla Almerii.

W kolejnym występie widać niepewność w pojedynczych sytuacjach, ale pamiętajmy, że to typ zawodnika, który potrzebuje minut i regularności gry, aby pokazać najlepszą wersję siebie. Ogólne wrażenie pozostaje zadowalające, jednak nota finalna słaba - nota w dół za kiepskie krycie Thievy'ego oraz kilka pojedynczych błędów w ustawieniu.

W pierwszej odsłonie zabiegany w obronie przez rywali - mimo wszystko radził sobie przyzwoicie. Brakowało go jednak w kreacji. Po przerwie zmienił ustawienie, grając bardziej ofensywnie, co przyniosło spore korzyści drużynie z bramką na czele. Brak poważnych uchybień w defensywie, dziewięć odbiorów oraz nota w górę za zdobytą bramkę, nie pozwalają nam na wystawienie Jordiemu noty niższej niż bardzo dobra.

Jako pierwszy ponosi odpowiedzialność za swobodę rozgrywania, którą rywale mieli w środku pola w przekroju meczu, czego najbardziej empiryczną konsekwencją był gol Thievy'ego. Zachowawczy w podaniach, zupełnie nieprzydatny gdy Blaugrana potrzebowała przyspieszyć grę w pogoni za wynikiem. Ściągnięcie Busquetsa w takim momencie tego meczu świadczy dużo lepiej o taktycznej kompetencji Lucho niż ostatnie "uczone" analizy jego jakości jako trenera.

Pierwsza połowa zdecydowanie do zapomnienia z tylko jednym zagraniem wartym odnotowania (36. minuta). Po przerwie dużo lepszy i co najważniejsze skuteczniejszy. Kilka dobrych rozegrań, w tym podanie do asystującego Albie Suareza. Postawa w drugiej połowie podwyższa mu notę końcową.

Takimi meczami wchodzi się w piłkarską dorosłość - kiedy obok nie ma Xaviego lub Iniesty i trzeba wziąć ciężar gry na siebie. Rafinha pokazał momenty i... czekamy na więcej. Walki odmówić mu nie można, ale już mamy w składzie jednego walczącego pomocnika, który kolejny sezon z rzędu nie potrafi posyłać otwierających podań. Oby Brazylijczyk nie był taki sam.

Zmarnował okazje, które miał - zwłaszcza 2 sytuacje kiedy posłał wymarzone piłki prosto w Rubena. Jego zejścia w głąb pomocy zupełnie nieprzydatne kolegom i nakręcaniu akcji, bo Almeria umiejętnie podwajała i potrajała Argentyńczyka. Twardo i skutecznie powstrzymywano Leo w tym meczu. Na plus kilka akcji (choćby podanie do Suareza przy golu Neymara) i zagrań do kolegów pod bramką rywali, a także strzał głową w poprzeczkę. Co nietypowe dla niego w wygranym meczu Barcy - tym razem bez wpływu na wynik.

Starał się i był aktywny. Produkt końcowy jego akcji raczej rozczarowujący (zwłaszcza strzały), choć trzeba docenić, że ze skali nękania przezeń obrony Almerii korzystali inni barceloniści w II połowie. Prawe skrzydło ewidentnie nie jest jego pozycją.

Piłka omijała go w ważnych akcjach, nie potrafił wypracować sobie dobrych pozycji strzałowych ani dojść do piłki w sytuacjach potencjalnie groźnych dla rywala. Pressing, waleczność i zaangażowanie są ważne w meczach jak ten, ale nie zmienią wyniku ani nie podbiją serc fanów.

Bez recepty na obronę rywali jeśli chodzi o kreację. W ogólnym bilansie wniósł do gry mniej od Messiego, jednak dojście do piłki od Suareza, będące kluczowym wkładem w powrót zespołu do gry, ma swój wymiar. Dziesiąty gol Brazylijczyka w dziesiątym meczu ligi. Poza tym przeciętnie.

Nie każde jego zagranie zamieniało się w cud, miód i orzeszki ("cichy" i obfitujący w złe decyzje okres gry do 65. minuty), ale w ostatecznym rozrachunku okazał się tzw. "game changer". Zmienił obraz gry zespołu, zmienił wynik. Jak na czterdzieści pięć minut gry, dość późno odpalił swoje fajerwerki, ale najważniejsze, że zdążył przed ostatnim gwizdkiem arbitra. To on swoją postawą dał zwycięsto Barcelonie.

Bardzo ważne wejście. Barca tak naprawdę zaczęła grać po tym jak wszedł na boisko. Nie był w swojej grze natarczywy, ale dał drużynie tak potrzebny spokój, konsekwencję i kreatywność w rozegraniu akcji. Bardzo brakowało tego, gdy na murawie biegał Busquets. Piłki Xaviego okazały się kroplami, które z pomocą innych wydrążyły dwie luki w obronie Almerii. Cichy bohater meczu.