Dziś swoje 50 urodziny obchodzi Pep Guardiola - wybitny defensywny pomocnik i trener Barcelony. Jako wychowanek szkółki Barcelony - La Masii rozegrał ciągu 11 sezonów spędzonych w drużynie "Dumy Katalonii" ponad 378 spotkań, zdobywając 11 bramek, osiągając wiele cennych trofeów (m.in. 6 mistrzostw Hiszpanii, Puchar Króla, Puchar Europy czy Puchar Zdobywców Pucharów). Po odejściu z Barcelony kontynuował swoją karierę w takich klubach jak: Brescia, Roma, Al-Ahli (Katar) czy meksykańskie Dorados.
Wielokrotnie grał również w reprezentacji Hiszpanii, z którą wystąpił na mistrzostwach świata (1994) czy Europy (2000), a wcześniej z kadra olimpijską zdobył złoty medal na igrzyskach w Barcelonie (1992).
Swoją trenerską karierę rozpoczął od trenowania rezerw Barcelony, by po roku objąć funkcję trenera pierwszej drużyny. To właśnie pod jego wodzą drużyna ze stolicy Katalonii przeżywała swój najlepszy okres w historii. Już w pierwszym sezonie Blaugrana po raz pierwszy w historii zdobyła potrójną koronę w postaci mistrzostwa Hiszpanii, Pucharu Króla i trofeum Ligi Mistrzów, by zakończyć rok 2009 z dorobkiem sześciu pucharów, dołączając do tego superpuchar krajowy i europejski oraz klubowe mistrzostwo świata. Jako szkoleniowiec prowadził drużynę przez cztery sezony, którą zdobył łącznie 14 różnych pucharów (3 mistrzostwa Hiszpanii, 2 puchary Króla, 3 superpuchary Hiszpanii, 2 trofea Ligi Mistrzów, 2 superpuchary Europy oraz tyle samo pucharów Klubowych Mistrzostw Świata). Przez jego kadencję Blaugrana grała bardzo efektowny, przyjemny do oglądania futbol który przyciągał zrzeszę kibiców piłkarskich z całego świata , a także pod jego skrzydłami potrafiło się wypromować wielu zdolnych piłkarzy. Po odejściu z Barcelony, postanowił spróbować swoich sił w Bayernie Monachium, którym również zdobył wiele cennych trofeów, a teraz rozwija swoje skrzydła w Manchesterze City.

Wiadomo że mógłbym o tym wspomnieć w swoim codziennym kalendarium, ale z okazji okrągłych urodzin, postanowiłem o tym wspomnieć w osobnym poście, przybliżając jego wielkie osiągnięcia trenerskie, dzięki czemu my kibice Barcelony mogliśmy przeżywać niesamowite chwile, delektując się piękną grą drużyny i zdobywaniem przez nich wielu cennych pucharów.
Samo odejście Pepa z Barcelony było dla mnie smutnym, przygnębiającym dniem jakim zapamiętam do końca życia, ale bardzo się cieszę że mogłem podziwiać moją ukochaną drużynę z nim na ławce trenerskiej i mogę go uznać za najwybitniejszego trenera, jakiego mogłem podziwiać.