Ciężko jest być centrowcem. Sam kiedyś posiadałem takie poglądy, kiedy na fali powstającego neoliberalizmu każdy zachwycał się powstającymi McDonaldsami, a mało kto myślał o konsekwencjach tak szybkiej terapii szokowej. Było to dokładnie 17 czerwca 1992 roku, na rogu ulic Marszałkowskiej i Świętokrzyskiej. Takie jednak życie było dla mnie, na dłuższą metę, uciążliwe. Wyobcowanie, egoizm i inne, negatywne cechy nie były przeze mnie pożądane. Przeszedłem więc bardziej na lewo. Dodatkowo doszła jeszcze kwestia religii, której nie akceptowałem, a świat zaczął się otwierać na różne, wykluczone grupy.
I choć dzisiaj liberałem już nie jestem, to czasem żal mi niektórych centrystów, chociażby redaktora Lisa, który nazywa innych 'zarazą', czy pana Petru, który podróżuje w bagażniku. Stali się oni trochę takim pejzażem ubiegłego wieku, którzy przez swoje niekulturalne zachowanie próbują wytykać innym błędy, które sami posiadają.