Nigdy nie mam w zwyczaju robienia sobie jakichś podsumowań minionego roku, patrzenia wstecz, ani wiązania jakichś konkretnych nadziei względem roku kolejnego.
Tym razem jednak ciężko będzie nie rozpamiętywać 12 miesięcy, w których zawaliło mi się absolutnie wszystko i w których odniosłem porażkę na dosłownie każdej życiowej płaszczyźnie. Ten rok będzie prześladował mnie w koszmarach.
Z tego też względu ciężko, żeby tym razem nie patrzeć w przyszłość z jakąś nadzieją. Dlatego po raz pierwszy z całych sił trzymam kciuki, żeby nowy rok pobił 2020-ty na głowę i żeby był od niego lepszy pod każdym względem. Dla wszystkich.