Witamy na La Rambla, gdzie dyskusje toczą się całą dobę! La Rambla to dział stworzony specjalnie dla zarejestrowanych Użytkowników FCBarca.com. Zapraszamy do rejestracji oraz dyskusji nie tylko o Barcelonie i nie tylko o piłce nożnej. W tym dziale obowiązuje regulamin serwisu FCBarca.com, który znajdziecie
tutaj.
Online: 1044 Culés
4
CześćWam.
Na samym wstępie zaznaczę,że mój post nie jest żadnym śmieszkiem czy też zarcikiem.Dzielę się z wami całkiem serio.Przepraszam wszystich, którzy mnie zjadą za to,że chciałbym się komuś wygadać.
Otóż mam problem.Chociaż nie bardzo wiem czy to problem,ponieważ nie byłem z tym u żadnego specjalisty.(Psychologa czy terapeuty)
Mam w sobie poczucie niechcenia jak i beznadziejności jak i poczucie ,, lekkiej '' niesprawiedliwośći. Tzn od jakiegoś czasu wpadłem w wir takiej totalnej codziennści, tj praca dom praca dom. Nie bardzo chce mi się wychodzić do znajomych ... tzn może bym i wyszedł ale wiem że źle się będę czuć a nie chce też psuć im wieczora swoim kiepskim humorem.
Mam poczucie niesrawiedliwości, z racji tego żę uważąm ze zapieprzam w pracy a jakby tego nie widać , tzn osoba która powinna to zauważyć i tak zawsze ,, popiera swoich pupili.." .
Ogółem cierpię też ponieważ , rok temu straciłem na zawsze - tutaj jestem tego pewny, kobiete na której zalezało mi najbardziej w życiu Wiem, zaraz jakaś dobra duszyczka znajdzie się i powie żę znajde swoją miłość życia ale ... nie potrafie jej wyrzucic z głowy, ze swojego serca... boli mnie tym bardziej to że spotykając się ze mną,spotykałą się z innym facetem i z nim potem była... to był dla mnie mega cios.
Spotykałem się z innymi kobietami, ale no ona ciągle jest u mnie w głowie , to jest najgorsze. Najgorsze to, że nie potrafię znaleźć kobiety,/partnerki. :// i dobija mnie to...
Od jakiegoś czasu zauważyłem też , że mam coraz mniejszą chęć życia. Tzn jest mi obojętne totalnie wszystko, nie bardzo chce mi się żyć. Nauczyłem się udawać żę wszystko u mnie okej , żę jestem smieszkiem wsród moich znajomych czy w pracy, zeby oszczedzic sobie pytan co mi jest czy wsystko ok. Wszystko tłumie w sobie. Rozmawiałem o tym z koleżanką i powiedziałą mi abym jak najszybciej udał się do psychologa. Wzbraniam się przed tym, bo po pierwsze wstydzę się, a po 2 mam gdzieś z tyłu gowy , że mogę trafić na psychologa , który sam możę mieć jakiś problem , a będzie mi chciał nuby pomóc.
Przepraszam za ten post , ale czasem jest dobrze dostać jkaąs rade od obcego a nawet i opieprz aby sięobudzić i zacząć działać jakkolwiek.
Przepraszam.
6
@tommyVERceti Moją jedyną radą dla ciebie jest psycholog. Tutaj jest problem na gruncie psychologicznym i naprawdę nie warto tracić czasu i po prostu iść.
Nie jest to nic wstydliwego i złego. To jest coś całkowicie normalnego.
2
@tommyVERceti nie przepraszaj, mysle ze powinieneś sprobowac skontaktowac sie ze specjalista bo z własnego doswiadczenia wiem, że moze bardzo wiele zmienic na przykładzie ludzi z mojego otoczenia, tamtą kobietą się nie truj bo nie byla Ciebie warta jeśli poszła z innym.
Życzę Ci znalezienia radości i szczęścia byczku
Trzymaj sie :)
1
@Bartunek Dziękuję za odpowiedź. Wiesz co,myślałem,że mi to jakoś przejdzie,że sam sobie poradzę z tym ale jest coraz gorzej, takie odnoszę wrażęnie. Najgorsze jest to żę jakby sam Sobie wmawiam, że jestem w niektóych rzeczach do niczego nie nadaje siędo tego itp. i wmawiam Sobie , żę przecież znam Siebie najlepiej, i mówię to obiektywnie,
1
@FCBMati10 Wiem że nie była dla mnie ale nie umiem Sobie z tym poradzić. Dzięuje, za dobre słowa.
1
@tommyVERceti Powiem ci że myślenie o tym w stylu "kiedyś na pewno przejdzie" nie działa. Z czasem sytuacja może się pogarszać, a kolejne problemy mogą rodzić jeszcze następne problemy. Więc tak jak mówię, ja cię osobiście najprawdopodobniej nie znam i nie orientuje się dobrze w sytuacji, lecz psycholog to jest najbardziej racjonalne wyjście. Nie zwlekaj, tylko już szukaj specjalisty, od czegoś trzeba zacząć.
2
@tommyVERceti Mam tak od 10 lat. Pogłębiający się okres stagnacji bez światła w tunelu. Nie będę Cię pocieszał i pisał, że będzie dobrze, bo to puste frazesy. Tak czy inaczej, może warto poprosić o pomoc specjalistów, a nie wszystko dusić w sobie, jak ja to robię. Nie żalę się, czy coś, bo ten okres mam już chyba za sobą. Po prostu już sobie wegetuję w tym moim życiu. :)
Z tego, co piszesz, z kimś już o tym rozmawiałeś - i bardzo dobrze. Pójdź o krok dalej, zanim nie jest za późno.
3
@tommyVERceti Złotej rady rozwiązującej Twoje problemy nie dostaniesz od nikogo. Nawet od psychologa. Ale za sprawą terapii masz przynajmniej szansę, żeby posprzątać w swojej głowie, a co za tym idzie, podnieść jakość swojego życia.
Tak więc koleżanka ma rację. Psycholog/psychiatra to najlepsza opcja, jeśli Cię na to stać. Musisz się tylko nastawić na to, że nie każdy terapeuta będzie Ci odpowiadał i jest ryzyko, że minie trochę czasu zanim znajdziesz tego "swojego".
Nie wiem skąd jesteś, ale mogę podać Ci namiary na terapeutkę, którą bardzo chwaliła sobie moja koleżanka z Poznania. Kobieta prowadzi też sesje online.
2
@tommyVERceti nie ma na to rady, mialem to samo za szczeniaka, zakochalem sie i musialem odpuscic. Zeszlo mi sie z 3-4 lata zanim sie ogarnałem. Mimo wszystko nie mozesz rezygnowac z wychodzenia ze znajomymi. Najgorzej to zamknac sie w domu. Z czasem sie otworzysz i Ci sie spodoba. Dobre tez jest jakies nowe hobby ale to kwestia indywidualna. Przez te 4 lata miałem wiele okazji na nowy związek ale kazda dziewczyna byla dla mnie gorsza od tej za ktora tesknilem, zawsze bylo to samo porownywanie i z tylu glowy zawsze byla ona, zawsze z góry wiedzialem ze nie spotkam lepszej. Po tych 4 latach udalo sie zapomniec, mam kobiete z ktora jestem juz 5 lat wiec od calej historii minelo 9 lat a nadal nieraz mysle o tamtej dziewczynie ale teraz wiem ze nie byla dla mnie i dobrze ze to nie wyszlo wtedy. Musisz byc silny i to przetrwac, w koncu znajdziej kogos kto pozwoli Ci zapomniec a za jakis czas bedziesz sie z tego wszystkiego smiał. Uwierz mi potrzeba czasu i otworzenia sie na zycie. Tylko to moze doprowadzic do tego ze znow bedziesz szczesliwy. Musisz sam w glowie zakodowac sobie ze swietnie sobie radzisz i jej nie potrzebujesz.