Ppor. Bolesław Pronobis "Ikar", "Irys", "Szczerbiec" , "Wolny".

Urodził się 23 IV 1917 w Niwce, pow. Będzin, żołnierz AK, po II wojnie światowej dwukrotny organizator skutecznej ucieczki z więzienia, dowódca oddziału partyzanckiego NSZ Huragan.

Bolesław Pronobis pochodził z Zagłębia, ale związał się z podtarnowskimi Mościcami (dziś część miasta).

Podczas kampanii wrześniowej walczył w obronie Lwowa – był podoficerem rezerwy lotnictwa, a następnie wrócił do pracy w Mościcach, gdzie w 1944 r. włączył się w działalność podziemia. Sam zorganizował kilkuosobowy oddział dywersyjny, własnymi środkami zdobył dla niego broń, a następnie wszedł wraz z nim do lokalnych struktur AK.

W związku z próba aresztowania go przez NKWD zbiegł i zaczął się ukrywać.

Na początku maja 1945 r. Pronobis został aresztowany, a następnie osadzony w tarnowskim więzieniu. Strażniczka Antonina Niemczurówna, zaangażowana do współpracy przez por. Mieczysława Wałęgę „Jura”, „Rojka”, wcześniej adiutanta Inspektora Tarnowskiego AK, w nocy z 1 na 2 VII 1945 r. otworzyła cele.Kierowana przez Pronobisa grupa więźniów obezwładniła kilku strażników, zerwała kabel telefoniczny i zabrała karabiny z dyżurki. Następnie 35 więźniów wydostało się na wolność.

Z wybranych uciekinierów Pronobis sformował własny oddział partyzancki. Pod koniec lipca „Ikar” otrzymał rozkaz oficjalnie polecający mu dowodzenie oddziałem o kryptonimie Huragan, który działał w ramach NSZ. Oddział m.in. w sierpniu 1945 r. przeprowadził rozbrojenie posterunku MO w Ciężkowicach oraz dokonał kilku rekwizycji na potrzeby własne i miejscowej ludności. Na początku sierpnia 1945 r. dotkliwą porażką zakończyła się dla miejscowej bezpieki próba ujęcia Pronobisa. Kierownik odpowiadającej za zwalczanie podziemia Sekcji 2 PUBP w Tarnowie udał się z jednym funkcjonariuszem w rejon Ryglic, by przepytać ludzi na temat ewentualnego pobytu oddziału w okolicy. Zatrzymali się u Józefa Piotrowskiego „Pionka”, byłego dowódcy Placówki AK w Ryglicach. Po krótkim przesłuchaniu odjechali, wcześniej jednak informacja o ich wizycie została przekazana ukrywającemu się w pobliskim gospodarstwie Pronobisowi. Ten urządził na nich zasadzkę na drodze z Ryglic do Tarnowa. Funkcjonariusze zostali zatrzymani i straceni. Pod koniec sierpnia „Szczerbiec” rozwiązał oddział ze względu na ciężkie warunki materialne.

14 I 1946 r., podczas jednego z pobytów w rodzinnej Niwce, gdzie mieszkała jego żona, został aresztowany.

Pronobisa osadzono w więzieniu św. Michała przy ul. Senackiej w Krakowie. Pierwsza rozprawa w jego sprawie odbyła się 15 VIII 1946 r., nie zakończyła się jednak wyrokiem. Kolejna rozprawa została wyznaczona na 21 VIII 1946 r., ale już do niej nie doszło. Trzy dni wcześniej została wykonana przez oddział Jana Janusza „Siekiery” ze Zgrupowania Partyzanckiego Błyskawica dowodzonego przez Józefa Kurasia „Ognia” akcja odbicia więźniów z więzienia św. Michała. Akcja udała się.

Pronobis po raz kolejny objął dowództwo nad grupą więźniów, z którą kontynuował działalność partyzancką najpierw w rejonie Miechowa, a następnie ponownie na południu powiatu tarnowskiego. Po jednej z obław, przeprowadzonych wspólnie przez UB i WP w rejonie Ciężkowic na początku września 1946 r., oddział rozpierzchł się. Pronobis z częścią żołnierzy przeszedł do powiatu limanowskiego, gdzie nawiązał kontakt z 5. kompanią Zgrupowania „Ognia”, dowodzoną przez Kazimierza Paulo „Skałę”. Sam trafił później wraz z byłym żołnierzem NSZ Władysławem Dziedzicem „Waldemarem” do sztabu Józefa Kurasia, któremu proponował utworzenie pod swoim dowództwem samodzielnej kompanii w ramach Zgrupowania, złożonej z ludzi uwolnionych z krakowskiego więzienia. „Ogień” nie wyraził na to zgody, wolał żołnierzy tych porozdzielać między poszczególne kompanie. W tej sytuacji Pronobis z Dziedzicem odeszli ze sztabu. „Ikar” miał jeszcze jakiś czas przebywać przy którymś z oddziałów „Ognia”, a następnie wyjechał do Chorzowa, gdzie próbował nawiązać kontakt z oddziałem NSZ kpt. Henryka Flamego „Bartka”. Miał w tym pomóc kpt. „Lawina”, którym okazał się współpracownik UB Henryk Wendrowski. W drodze na spotkanie z nim Pronobis został aresztowany 2 XI 1946 r. Stał się ofiarą prowokacji, podobnie jak większość żołnierzy „Bartka”. 3 XII 1946 r. został skazany na karę śmierci. Wyrok wykonano 17 XII 1946 r.

Związek Żołnierzy NSZ.