Gdybym był takim kornikiem, to na poważnie musiałbym rozważyć przeprowadzkę do Barcelony.
Ten klub od wielu lat jest z dykty. No i tu już na wstępie pojawia się środowisko dla kornika. Zwykła sklejka, wszystko skleja się w pospiechu, na łapu capu, byle było. Jest więc w co się wgryźć na początek.
No ale na samej dykcie kornik daleko nie zajedzie, to zobaczmy co obiecuje piłkarsko pierwszy zespół.
Duuuużo drewna. Dużo materiału w defensywie. Bramkarz już nie - to ogień, on może wszystko zepsuć, tzn. spalić. Za to gdy rywal atakuje obronę to aż wióry lecą. A jakie kłody dorodne z Francji, a i z Hiszpanii nie byle jakie, ho ho. Uczta się szykuje. A jak to drewno się jeszcze przetrzyma z parę lat, to tak pięknie spróchnieje. 7 lat tłustych przed kornikiem.
Pivoci - tu jest dopiero catering. Drewno z Katalonii z zaciągiem z lasów holenderskich. Piekne bale na sztywnych pniach. Oj nic tylko dziurawić i wiercić.
Oj szybciutko do ataku bo tartak nie obędzie się bez drewniaczka z Francji. Oj tfu. Ale sęków. Nie, nie, ten się nie nadaje. Ale i tak się sporo uzbierało.
A tu jeszcze myśl trenerska rodem z IKEI. Dokąd te korytarze prowadzą? Cholera wie. Czy tu jest jakieś wyjście? A co to obchodzi kornika? Im później znajdzie właściwą ścieżkę, tym więcej się obeżre drewnem.