Ppłk. Mirosław Ostromęcki ps. "Majewski", "Orski".


Szef Biura Informacji w KG NSZ, redaktor naczelny „Szańca”. Należał też do ścisłego kierownictwa tajnej Organizacji Polskiej, odpowiadając w nim za propagandę. W 1943 r. ukończył kurs dla podchorążych.





Więcej o "Szańcu" w Powstaniu Warszawskim ➡️https://www.nsz.com.pl/index.php/artykuly-i-opracowania/32-szaniec-w-powstaniu-warszawskim

Kolportaż "Szańca" opierał się na kolegach z oddziałów NSZ oraz na odtworzonej siatce kolportażu z okresu okupacji. Zapotrzebowanie na wszelkie gazetki było ogromne, a "Szaniec" był przyjmowany specjalnie serdecznie i podawany z rąk do rąk. Najważniesze było to, że cieszył się zaufaniem. Nie okłamywał rzekomymi sukcesami. Mówił prawdę o przeżywanej tragedii, a jednocześnie krzepił wiarę w przyszłość narodu.



W czasie Powstania Warszawskiego zacierały się podziały polityczne i wojskowe w społeczeństwie. Konsolidacja ludności do wspólnej walki nie obejmowała komunistów, którzy przygotowywali drugą okupację przy pomocy swoich organizacji wojskowych: Gwardii Ludowej, Armii Ludowej oraz, idącej również po ich linii, Polskiej Armii Ludowej płk. J. Skokowskiego.



"Szaniec" w czasie Powstania Warszawskiego, zachowując samodzielność wyrażania myśli politycznej wobec narastającego zagrożenia komunistycznego, mobilizował opinię na rzecz walki z Niemcami pod jednolitym dowództwem Armii Krajowej. Jednocześnie był pismem narodowym dla wszystkich, niezależnie od przynależności do ugrupowań, stronnictw oraz podziałów, jakie istniały w czasie okupacji, nawet w samych Narodowych Siłach Zbrojnych. O takim właśnie stanowisku świadczy fakt złożenia wizyty w redakcji "Szańca" przez ppłk. "Lesińskiego", poprzednio mianowanego przez gen. "Bora" dowódcą tej części NSZ, która podporządkowała się AK w końcowym okresie okupacji. Ppłk. "Lesiński" w rozmowie ze mną wyraził uznanie dla stanowiska "Szańca" w okresie Powstania Warszawskiego, mimo że pismo było przeciwne jego poprzednim działaniom w NSZ.



Niemcy, napotykając bohaterski opór i niezłomną wytrwałość nie tylko żołnierzy, ale również całej cywilnej ludności Warszawy, chcieli wszelkimi sposobami złamać morale społeczeństwa. Tę właśnie postawę warszawiaków podtrzymywała i krzepiła prasa powstańcza - m.in. "Szaniec". Z tego względu Niemcy starali się niszczyć ośrodki wydawnicze i drukarskie za pomocą ciężkich pocisków i bomb lotniczych, w miejscach określanych przez ich wywiad. W ten sposób niszczono zakłady drukarskie, w których był również drukowany "Szaniec". Nakłady pism powstańczych ulegały stopniowemu zmniejszaniu. W połowie września bomby spadły na dom przy ulicy Wspólnej, gdzie mieściła się nasza redakcja. Zniszczeniu uległ front kamienicy, ale ocalała oficyna, w której mogliśmy pracować dalej. Współpracowników redakcji ubywało na skutek różnych wypadków, lecz nigdy nie brakło ochotników na zastępstwo. Każdy chciał być czynny. Zaangażowanie w pracę i walkę umożliwiało przeżycie tego, co się działo wokół. Wśród gruzów trzeba było wyszukiwać maszyny drukarskie, na których można było jeszcze drukować - jeszcze jeden numer więcej! "Szaniec" wychodził do końca powstania. Ostatni numer, datowany w październiku, żegnał ludzi opuszczających gruzy miasta walczącego do końca.