Jeszcze kilka lat temu kończąc dobry film potrafiłem pół dnia chodzić z moralniakiem. Czy to Gran Torino, koneser, czy beautiful mind. Nieraz film zostawał ze mną nawet na następny dzień. Wczoraj obejrzałem wszytko gra, dzisiaj efekt motyla. Zaangażowanie po filmie gaśnie po jakichś 10 min... Czy to ja stałem się nieczuły? Czy może z czasem coraz bardziej jestem sobą i trudno już o rozmyślania, które mogłyby zachwiać mój obraz samego siebie? Jak te dwie rzeczy mają się do sobie? Nie wiem i może nawet nie chcę wiedzieć. Albo tak sobie wmawiam, żeby chronić to własne ja xd Nawet kończąc ostatnio to Gran Torino po raz trzeci chyba bardziej to we mnie trafiło. To chyba ten efekt zachowania impetu, czy coś takiego. Dlaczego coraz trudniej jest się w coś bardziej zaangażować? Analizowanie fabuły, elementów, co można zmienić, jak, co to spowoduje... Przecież efekt motyla powinien być idealny na takie rozważania, a jednak... coś nie działa. Nawet nie wiem, czemu to tu piszę. O czymś podobnym właśnie myślałem i dochodząc do tego momentu uznałem, że nawet tego nie spisuje. Pojawi się i zniknie z mojej głowy. Więc na złość sobie o tym pisze xd Może to jest właśnie to, o czym pisze, że tego nie ma? Śmiesznie by w sumie wyszło xd Chyba kończę. Fajnie, jak ktoś to przeczytał. Może wyciągnie z tego coś pożytecznego, albo chociaż uśmiechnie lub na moment zaciekawi. Jak czytacie to wieczorem to dobranoc, jak z rana to miłego dnia, jak macie nocki to byle szybko minęło. Ja kładę się spać :)

Napisałem na koniec "pozytywnie", ale potem zmazałem xd Nie wiem czemu, ale stwierdziłem, że o tym też wspomnę
Trzymajcie się