1 czerwca 1895 roku urodził się Tadeusz Bór-Komorowski, Komendant Główny Armii Krajowej, Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych, kawaler Orderu Virtuti Militari








Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, walcząc m.in. w słynnej kawaleryjskiej bitwie pod Komarowem. Został odznaczony VM i trzykrotnie KW.


Związany z kawalerią, w okresie międzywojennym brał udział w zawodach hippicznych, m.in. na olimpiadzie w Berlinie w 1936 r. kierowana przezeń ekipa zdobyła srebrny medal.


W 1938 r. został komendantem Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu.





W czasie wojny obronnej był m.in. zastępcą płk. Adama Zakrzewskiego - dowódcy Brygady Kawalerii. Po kampanii wrześniowej przedostał się do Krakowa i tam podjął działalność konspiracyjną, będąc założycielem Organizacji Wojskowej. W styczniu 1940 r. nawiązał kontakt z ZWZ i wszedł w jego szeregi. Został mianowany generałem brygady, objął także dowodzenie Obszarem Kraków-Śląsk. Zatrzymany przez gestapo zdołał zbiec i ukrył się w Warszawie. Od lipca 1941 r. był zastępcą Komendanta Głównego ZWZ i komendantem Obszaru Zachodniego, który stanowiły Okręgi Poznań i Pomorze. Po aresztowaniu gen. Stefana Roweckiego "Grota" pod koniec czerwca 1943 r. Komorowski objął w lipcu tego roku dowództwo nad Armią Krajową. W listopadzie 1943 r. wydał rozkaz do akcji „Burza", a 31 lipca 1944 r. wraz z Delegatem Rządu na Kraj - Janem Stanisławem Jankowskim - wydał rozkaz rozpoczynający Powstanie Warszawskie. 30 września 1944 r. został mianowany Wodzem Naczelnym, jednakże po upadku Powstania trafił do niemieckiej niewoli, z której został uwolniony w maju 1945 r. Jego zadania jako NW przejął p.o. gen. Władysław Anders. Komorowski nie powrócił do okupowanej przez Sowietów Polski. Przebywał na emigracji w Londynie, udzielając się w Rządzie RP na Uchodźstwie i utrzymując się z założonego przez siebie zakładu tapicerskiego.