Pedały w wojsku polskim, cz.1


Historia rowerów w polskim wojsku sięga XX-lecia międzywojennego. Czy słusznie wybrano go jako jeden z środków transportu żołnierzy? Trudno się nie zgodzić. Należy pamiętać, że uzyskanie środków motorowo-samochodowych w liczbie wystarczającej dla wypełnienia szybszego transportu wojsk nie było możliwe w naszych warunkach (wszak krążył dowcip, że w II RP było więcej pilotów niż kierowców). Uzyskanie "lotności" niedużych pododdziałów było bardzo pożądane, co zobrazowała już zwycięska wojna z sowiecką Rosją z 1910/20 roku. Dotychczas, manewrowość na polu bitwy zapewniała kawaleria i w mniejszym stopniu doraźnie zorganizowane zagony (patrz-zagon na Żytomierz z 1920 roku). Jak wiadomo, rozpoznanie jest podczas konfliktów zbrojnych sprawą bardzo ważną. Owszem, kawaleria dotychczas wypełniała swoje zadanie w 100% (szczególnie w terenie niezurbanizowanym). Ruchy nawet niedużych grup kawalerii nie mogły jednak ujść oczom przeciwnika. Zastanówmy się. Czy poruszających się po szosie kilkunastu jeźdźców nie narobi przysłowiowego "hałasu"? Zaręczam, że tętent końskich kopyt na drodze słychać bardzo wyraźnie. Rower natomiast jest cichy, dosyć szybki i nie krzyczy "jeść". O roli oddziałów rowerowych w wojnie 1920 roku wiadomo niewiele. Raz, że nie istniały etaty przewidujące organizację takich oddziałów, a dwa, rower nie był tak popularny w odradzającym się państwie jak kilkanaście lat później. Nie można jednoznacznie stwierdzić, że oddziały takie walkach nie brały udziału. Jeśli jednak walczyły z bolszewikami, sądzę, że były to oddziały ochotnicze, lokalne, o bardzo małej liczebności, które nie mogły prezentować się okazale. Zakończony konflikt z bolszewikami dał naszemu krajowi czas na oddech i reorganizację naszych sił zbrojnych. Największy wpływ na omawiany tu temat, miała reorganizacja jazdy z 1924 roku, nazywanej odtąd kawalerią...

Druga część pojawi się jutro. Trzymajcie się.