11 lat temu, w czasach, kiedy Internet był jeszcze znacznie mniej zaśmiecony, udało mi się wyłowić zapis legendarnego meczu między Barcelono a Realem ze stycznia 1994 roku. Po stronie Katalończyków biegały wówczas takie legendy jak Koeman, Amor, Bakero, Stoichkov czy Romario ale pamiętam, że największe wrażenie zrobił na mnie wówczas dyrygujący grą w środku pola Pep Guardiola.

Tych 11 lat skleiłem film, który tu teraz zamieszczam. Sporo czasu leżał zakurzony na moim przenośnym dysku. Odkryłem go na nowo przypadkiem, parę dni temu. Całość to kompilacja zagrań Guardioli pochodząca wyłącznie z tego jednego spotkania.

Jakość filmu pozostawia wiele do życzenia, ale treść – po latach – była dla mnie uderzająca. W tych niecałych pięciu minutach nie tylko jak na dłoni widać, że Guardiola pod wieloma względami wyprzedzał swoje pokolenie. Dostrzegamy tu jego nieprawdopodobną inteligencję ukrytą w pozornej prostocie: świetną kontrolę przestrzeni, szukanie sobie miejsca między liniami, doskonałe ustawienie ciała, timing, decyzyjność, upartość w szukaniu progresji w grze, technikę użytkową, spryt, a przy tym ogromną klasę, cudowną schludność – estetykę w grze.

Jest tutaj jednak coś więcej, niż da się wyliczyć – jest jakaś poetycka pasja, lekkość geniusza, trudna do opisania i pewnie dla wielu trudna do wychwycenia. Powiedziałbym, że w poczynaniach Guardioli z tego spotkania, widzimy wszystko to, za czym w ostatnich latach tak cholernie tęsknią kibice Barcelony. W tym sensie pojawia się po obejrzeniu tego filmu poczucie pewnej pustki i smutku. Mimo wszystko warto się chyba na tym na chwilę zatrzymać.