Czy ja właśnie usłyszałem jak Premier stwierdził, że jest wielce prawdopodobne, iż po świętach Polska wróci do "normalnego" funkcjonowania? Oraz, że w związku z tym nie widzi żadnego zagrożenia dla wyborów, matur i egzaminów ósmoklasistów? Czy to nie kłóci się absolutnie ze wszystkim, co mówią epidemiolodzy?

Nie bardzo mam siłę szerzej to komentować, więc wrócę do treści tak zwanej tarczy antykryzysowej.

Niemal wszystko, co wiemy o tarczy, wiemy od związków zawodowych (z którymi rząd już się targuje). Premier wciąż nie podał żadnych szczegółów. Wiemy, że mamy jakąś tarczę, oraz, że to jest nasza tarcza, polska, dumna, szlachecka. Póki co powinno wystarczyć.

Oczywiście więcej spokoju niosą szczątkowe informacje, które do nas docierają:

Odroczenie ZUS-u na trzy miesiące. Rozwiązanie, które prawdopodobnie przejdzie do historii. W praktyce dzięki tej możliwości wystarczy wypełnić czterostronicowy dokument, z danymi z ostatnich paru lat, napisać uzasadnienie w formie wypracowania, a następnie liczyć na pozytywne rozpatrzenie naszej prośby. Jeśli będziemy mieli szczęście, dalej jest już tylko lepiej. Przez trzy miesiące nie płacimy nic, po tym czasie bierzemy kredyt na korzystnych warunkach, spłacamy zsumowane, odroczone składki i zostaje nam zwrócenie zobowiązania wobec banku rozłożonego na ustalony okres.

Właściwie to jedno rozwiązania można już w pełni odpowiedzialnie nazwać Tarczą, ale - żeby nie było - jest znacznie lepiej. Jak podaje Magdalena Biejat, rząd zaproponował szereg rozwiązań skierowanych do pracodawców:

- możliwość obniżenia pensji pracowników o 50%,
- możliwość ograniczenia dobowego odpoczynku i wydłużenia dnia pracy (pamiętajcie, że po wydłużonym dniu pracy rodzice wracają do dzieci, które właśnie ze szkoły o modelu XIX-wiecznym, kształtowanym do tej pory przez rząd, zostały z dnia na dzień wrzucone w szkoły o modelu XXI-wiecznym)
- możliwość jednostronnej zmiany umowy pracownika, bez zachowania okresu przejściowego
- możliwość zmniejszenia etatu pracownika

Podziw społeczeństwa z pewnością wzbudzi również rozwiązanie zapisane w duchu myśli neoliberalnej, mianowicie, że pracodawcy będą mogli ubiegać się o dofinansowanie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, ale nie zostanie im ono zagwarantowane (czaicie tę ironiczną grę słów?), gdyż pula pieniędzy jest ograniczona a o jej wypłacaniu ma decydować kolejność zgłoszeń. Sprytni wygrywają, wiadomka.

Na koniec: z obiecywanej systemowej pomocy dla osób pracujących na tak zwanych "śmieciówkach" oraz samozatrydnionych, nagle zrobiła się jednorazowa zapomoga, o czym również informuje Biejat.

W sferze gospodarczej widzimy zatem identyczny mechanizm do tego, który obserwowaliśmy tydzień temu, słuchając ministra edukacji. Tak jak tam rząd całkowicie przerzucił odpowiedzialność za realizację zdalnego nauczania na dyrektorów, nauczycieli i rodziców, tak w przypadku gospodarki, odpowiedzialnymi za los pracowników zrobiono pracodawców, którzy niestety nie otrzymali narzędzi, by - przepraszam za wyrażenie - mogli pozostać ludźmi.