Jeżeli wydawało wam się, że polska szkoła słabo radziła sobie z walką z nierównościami, to nie widzieliście tego walca o nazwie zdalna edukacja. Czeka nas prawdopodobnie największe w historii polskiej edukacji powszechnej systemowe pogłębianie nierówności. Nikt na poważnie nawet się tym nie zajmuje.

Rząd opowiada o 92% placówek gotowych do realizacji podstawy programowej, a TVN serwuje obrazki z jakichś elitarnych szkół średnich, gdzie uśmiechnięty nauczyciel na rzutniku rozmawia z kilkunastoma jeszcze bardziej uśmiechniętymi uczniami, którzy w zasadzie nawet nie potrzebują nauczyciela, bo jakby im dać pół roku, to może nawet sami ogarnęli by szczepionkę na koronawirusa.

W tym samym czasie tysiące matek samotnie wychowujących dwójkę, trójkę czasem czwórkę rodzeństwa, ściśniętych na 35 metrach, bezradnie tłumaczy nauczycielom, że w domu był tylko jeden komputer ale się zepsuł ponad rok temu, w telefonie dziecko ma ograniczoną transmisję danych, nikt się nie bardzo orientuje, co to jest pakiet Office, a ona sama właśnie straciła połowę swoich dochodów.

No i może tak musi być. Może w obecnej sytuacji musimy się zgodzić z tą okrutnością losu. Może nie mamy czasu ani warunków, żeby przeszkolić nauczycieli; żeby to samo zrobić z uczniami i rodzicami. Może rząd nie ma pieniędzy, żeby wyposażyć dzieci w niezbędne narzędzia. Może.

Ale może przynajmniej skończymy bredzić o tym, że w 5 dni przygotowaliśmy Polskę na zdalne nauczanie. Może ktoś stanie na przysłowiowym środku i powie jak jest. Ci ludzie, którym za chwilę skończą się pieniądze i siły do walki, i którzy będą mogli tylko patrzeć na kolejne reportaże liberalnych mediów z mieszanką poczucia winy, wstydu i złości - ci ludzie przynajmniej na to zasługują - by powiedzieć im prawdę. By wykazać zrozumienie - powiedzieć, że to nie jest ich wina. By - proszę mnie dobrze zrozumieć - potraktować ich jak ludzi, a nie jak balast, albo kretynów, którym można wmówić cokolwiek.