Karol: Tadeusz, pogódźmy się. Trochę się posprzeczaliśmy, ale przecież my się zawsze kłócimy. Przypomnę Ci jednak, że kiedy coś się stanie, to my zawsze sobie pomagamy. A pamiętasz jak kiedyś dostałeś strzałą z łuku? To kto zamówił taksówkę i odwiózł Cię do szpitala? Ja. Kto Cię odwiedzał codziennie? Ja. Kto przynosił Ci napoje, słodycze? Ja.
Tadeusz: A kto do mnie strzelał? Ty.
Karol: Widzisz... znowu wylazł z Ciebie typowy Norek. Tadziu, czemu Ty zawsze pamiętasz to, co było złe. Nigdy to, co było dobre... Przecież strzała nie była zatruta!