Za Valverde często można było przeczytać, że brak pressingu i ślimacza gra to nie wina trenera, a rozpieszczonych gwiazd, którym wszystko wolno. A tu proszę, jeden mecz z innym trenerem i nagle się okazuje, że ci sami piłkarze są w stanie zakładać pressing od pierwszej do praktycznie ostatniej minuty. Od razu było widać zupełnie inną motywację niż wcześniej.
Nie jest oczywiście tak, że Setien z dnia na dzień wszystko naprawił i Barcelona wygra w tym sezonie tryplet. Nadal widać, że drużyna trochę gubi się w obronie, a napastnicy nie mają pomysłu na wykończenie akcji. Myślę jednak, że po tych trzech latach można wreszcie patrzeć w przyszłość z optymizmem.