O złotej piłce słów kilka.
Od 2016 roku wyłącznie dziennikarze mają prawo wyboru najlepszego piłkarza co nadal niesie za sobą wszelakie kontrowersje nie obyło się i w tym roku, gdy dziennikarz ze Sri Lanki uznał Trenta Alexandra-Arnolda piłkarzem roku, Aubameyanga umieścił na drugiej lokacie, Griezmanna na miejscu 3, a Lewandowskiego i ter Stegena odpowiednio na 4 i 5 miejscu. Gdzie w tym wszystkim van Dijk i Leo Messi. Aż chciałoby się z nim usiąść i porozmawiać o piłce. Wybory „eksperta” Hafiza Marikara polegają chyba na wylosowaniu 5 piłkarzy i uporządkowanie ich w kolejności alfabetycznej. ” Największym obiektywizmem” spośród 180 dziennikarzy popisał się Passang Norbu pochodzący z Bhutanu, który uplasował Mane, van Dijka, Salaha i Alissona w takiej kolejności. Powiedzieć, że jest kibicem Liverpoolu to trochę za mało. Po 4 latach przerwy zwrócono cesarzowi co cesarskie i najcenniejsza indywidualna nagroda trafiła w ręce Leo Messiego po raz 6. Argentyńczyk z roku na rok bije kolejne rekordy, odbiera kolejne nagrody, wykręca statystyki niemożliwe do osiągnięcia przez innych piłkarzy oprócz Ronaldo i dlatego nie dziwi mnie jego 1 miejsce w tym plebiscycie. Jednak uważam, że to van Dijk bardziej zasłużył na odebranie tej nagrody w ty roku niż Modrić rok temu, który obecnie został wygryziony z pierwszego składu Realu Madryt przez Valverde. W porównaniu do Holendra Chorwat strasznie obniżył loty po Mundialu w Rosji i jego gra, krótko mówiąc, nie zachwyca. Na drugim biegunie znajduje się obecnie Virgil, który po zdobyciu Ligi Mistrzów nadal jest opoką defensywy drużyny z Anfield i prezentuje stabilną formę. Gdybym mógł to rok temu przyznał tę nagrodę Messiemu, a w tym van Dijkowi. Widać jak bardzo zależało Helondrowi na zdobyciu tej nagrody podczas wywiadu z nimi można było dostrzec smutek nawet lekkie łzy i chociaż mówił przedtem, że to Leo należy się nagroda to w głębi duszy liczył, że to on ją odbierze i słusznie, bo miał pełne prawo tak myśleć, a przegrał nieznacznie, bo tylko 7 głosami. Za to bardzo nie spodobało mi się zachowanie publiczności w paryskim teatrze Chatelet, gdzie odbyła się ceremonia, przed ogłoszeniem zdobywcy złotej piłki widzowie zaczęli wykrzykiwać nazwiska piłkarzy, a po odebraniu nagrody przez Leo, któryś z widzów po hiszpańsku krzyknął do zawodnika Barcelony: „Messi kocham cię!” Rozumiem emocje, gdy twój ulubieniec zdobywa nagrodę, jednak w takim miejscu nie przystoi krzyczeć to nie jest stadion, a teatr i kultura musi być zachowana niestety część z nich zachowała się jak bydło. Najbardziej rozbawiła mnie nagroda dla najlepszego bramkarza, a w zasadzie kto tę nagrodę wręczał Alissonowi, czyli Robert Lewandowski aktywny napastnik, którego zadaniem jest pokonywanie ich. Według mnie France Football zakpiło trochę z tej nagrody. Jestem zaskoczony wyborem Roberta bardziej na to stanowisko pasowałby Lehmann czy van der Sar. Co do prowadzących Didiera Drogby i dziennikarki Sandy Heribert nie mam zastrzeżeń. Były zawodnik Chelsea zdecydowanie sprawdził się w tej roli, przyjemnie oglądało się ceremonie w jego wykonany był dość energiczny, rzucał żartami, ciekawie prowadził program np. robiąc selfie z Mbappe.Podsumowując gala France Football jest jedną z nielicznych okazji, gdzie my jako kibice mamy możliwość obejrzeć piłkarzy w nieco innym miejscu i wydaniu niż zwykle dlatego warto ja obejrzeć, chociaż jest parę mankamentów, a sama nagroda pozostawia zawsze kontrowersje.