"Pewnego razu poszedłem na cmentarz na Śląsku, w okolicach rodziny mojego ojca. I tak przechodzę koło grobu, szukając dziadków, i patrzę, a tam jest napisane: „Zbigniew Wodecki 1950”. To ja – Zbigniew Wodecki 1950. Jakiś gość tam leży, nazywał się tak jak ja i urodził się tak jak ja i on już nie żyje, a ja jeszcze śpiewam „Pszczółkę Maję”. Refleksja ci przychodzi. Nie wiadomo, czy za chwilę, jutro czy za pięć lat…"