Kiedy Gerrard oddawał karierę Liverpoolowi, uznano go za legendę i wzór.
Kiedy Zanetti oddał 19 lat swojej piłkarskiej przygody Interowi, stwierdzono, że jest godnym reprezentantem La Beneamata.
Identycznie rzecz się miała w przypadku Tottiego, De Rossiego, Scholesa, Maldiniego, Giggsa czy Del Piero.

Inaczej natomiast jest w przypadku Messiego. Tutaj nagle lojalność i przywiązanie przestaje mieć znaczenie. Tutaj okazuje się, że pod tymi wartościami kryje się strach, brak ambicji, brak przysłowiowej kropki nad i, wygoda, strefa komfortu itd.

Nie będę analizować tej wybiórczości, bo musiałbym kolejny raz rozebrać człowieka i swoim nihilistycznym okiem skrytykować nasze przywary, ale że też niektórzy wstydu nie mają. Rozumiem, że Barca, będąc najlepszym klubem na świecie w XXI wieku, stała się głównym celem ataku, ale są tego pewne granice, co nie? Ci sami ludzie bardzo często akcentują swój "szacunek" wobec Puyola, aby sprytnie przesłonić swoją niechęć do Barcy. To jest tradycyjna i obcykana metoda. Postem tym chciałem nawiązać do naszego cukiereczka z kraju pizzy. Na koniec znany i bardzo trafny cytat niejakiej J.K Rowling:
"Wielkość wzbudza zawiść, zawiść rodzi złość, złość sprzyja kłamstwom."