Niestety koszmar, którego wszyscy chcieliśmy uniknąć znowu się wydarzył. Barcelonę Valverde poraz kolejny nawiedziły duchy z Rzymu.

Moje serce krwawiło z żalu kiedy patrzyłem na Messiego, kiedy patrzyłem na Pique czy Ter Stegena. Co ciekawe krwawiło również kiedy patrzyłem na Ernesto. Było mi go szkoda, ponieważ dał tej drużynie wszystko co miał, lecz nie miał tego co było jej najbardziej potrzebne. Mowa oczywiście o wielkiej charyzmatycznej osobowości dowódcy. Liverpool grał w 12, ale nie chodzi tutaj o Anfield i fantastycznych kibiców, ponieważ w Barcelonie grają topowi, doświadczeni piłkarze, na których nie robi to wrażenia. Mam na myśli fenomenalnego Jurgena Kloppa, który grał w tym meczu przy linii bocznej wraz ze swoimi zawodnikami.Patrząc na to kto w ostatnich latach zwyciężał w lidze mistrzów, aby osiągnąć sukces nie wystarczy bycie najlepszym trenerem, trzeba być również wielkim wodzem. Real Madryt zwyciężał w LM nie wspaniałym stylem i dominacją nad rywalem, zwyciężał bo piłkarze byli gotów wskoczyć za nim w ogień. Popatrzmy na Enrique czy Guardiolę. Obydwaj odnosili sukcesy w LM. Popatrzmy jak Enrique nastawiał piłkarzy w kryzysowych momentach np. remontada z PSG, wygrana z Realem w ostatnich minutach. W LM zawodnicy muszą być skoncentrowani, skupieni i nakręceni przed każdym meczem, ponieważ moment może zaważyć o awansie.

Valverde zapewniał, że awans nie jest pewny i sądze, że on naprwde tak myślał, napewno powtarzał to również piłkarzom, ale mam wrażenie, że był na tyle spokojny i mało charyzmatyczny  że ta wiadomość nie do końca do nich trafiła