"Roma", która będzie grubszą rybą na zbliżających się Oscarach, jest do obejrzenia na Netflixie i w wybranych kinach (jak już pewnie wiecie).
Czy naprawdę jest tak świetnym filmem? Tak. Czy każdy więc powinien go zobaczyć? To już tak oczywiste nie jest. To czy Roma Ci się spodoba, zależy przede wszystkim od tego jakim widzem jesteś. Jeśli lubisz filmy, w których dużo się dzieje, nie przepadasz albo nie jesteś przyzwyczajony do powolnego kina, a wrażenia wizualne nie są dla Ciebie najważniejsze, bardzo prawdopodobne, że ten film Cię znudzi. Choć sam takie kino doceniam, po jakimś czasie zdarzyło mi się ziewnąć.
Jednak mimo że Cuaron mojego serca nie zdobył, nie polemizuję z tym, że to cholernie dobre dzieło. Mój problem z tym filmem jest taki, że po tych wszystkich zapowiedziach, nagrodach, zachwytach, podjarałem się aż za bardzo i miałem chyba zbyt wygórowane oczekiwania niż powinienem. Gdybym nic wcześniej o nim nie słyszał i oglądał go z czystą głową, najpewniej z zachwytem chłonąłbym każdy kadr, a tak po pewnym czasie zacząłem odczuwać rozczarowanie. Pozytywnie na mój odbiór na pewno też nie wpłynął fakt, że do seansu podszedłem w warunkach domowych.
Z absolutnie czystym sercem mogę jednak przyznać, że pod względem audiowizualnym i reżyserskim Roma jest majstersztykiem. Każdy kadr tego filmu jest dopieszczony do perfekcji. Cuaron nadaje poetyckości najprostszym czynnościom. Z każdej klatki wylewają się emocje i intymność, a nawet te przedłużające się ujęcia są prawie że hipnotyzujące.
Historię można odbierać w kilku płaszczyznach. Jako fragment z życia służącej Cleo, jako wspomnienia z dzieciństwa reżysera i jako opowieść o kobietach. Bo Roma wyraźnie jest filmem silnie kobiecym. Mężczyźni są tu niemalże niewidoczni, a kiedy już się pojawiają to jako uosobienie kłopotów. Nie jest to jednak ukazywane w sposób pretensjonalny. Cuaron przedstawia świat jaki pamięta z młodości, a ten dla niego był światem bez mężczyzn. Wypada to więc dla mnie jak najbardziej naturalnie i subtelnie. Jedynym malutkim zgrzytem jaki tu odczułem była postać niejakiego Fermina, która jako jedyna w tym filmie wydała mi się nieco karykaturalna. Kocham za to sposób w jaki wykreowane zostały tutaj kobiety. Bohaterki w Romie tak jak kobiety, z którymi każdy z nas może mieć do czynienia na co dzień, są delikatne, kruche i pozornie bezbronne w obliczu niepowodzeń, a mimo to dzielnie stawiają czoła wszystkim przeciwnościom losu i są w stanie podnieść się po każdym upadku. Bije od nich taka cholernie naturalna kobieca siła, która rzadko kiedy pojawia się w kinie bez przerysowania i zadęcia. To nie jest manifest, w którym kobiety mówią jakie są silne – one po prostu takie są.
Mam ogromny szacunek do reżysera, bo pokusił się stworzyć coś bardzo prywatnego i intymnego, pokazując przy tym serducho i wielki talent. Bardzo możliwe, że nie odczułem Romy tak emocjonalnie jak choćby Zimną Wojnę, właśnie dlatego że jest dziełem na tyle osobistym, że zdecydowanie ciężej znaleźć w nim cząstkę siebie.
Dla mnie 8/10.
Co do szans Oscarowych, myślę że 4, a może nawet 5 statuetek będzie tutaj w zasięgu.