Stalin wychodzi rano na taras, przeciąga się, widzi wschodzące słońce…
– Dzień dobry, towarzyszu Słońce!
A słońce:
– Dzień dobry, towarzyszu Stalin! W imieniu całego narodu radzieckiego życzę towarzyszowi miłego dnia!
Stalinowi szczęka nieco opadła, ale potem doszedł do siebie, zajął się codziennymi obowiązkami – trochę wyroków śmierci, trochę zagłodzeń, te sprawy. Wieczorem, zmęczony, wyszedł na taras z drugiej strony posiadłości.
– Dobranoc, towarzyszu Słońce!
A słońce nic.
– Dobranoc, towarzyszu Słońce!
A słońce nadal nic.
– Towarzyszu Słońce! Rano tak miło mi odpowiedzieliście, a teraz co?
– A teraz już jestem na zachodzie i możesz mi naskoczyć.