Biłem brawo i stałem przed TV gdy Iniesta po raz ostatni opuszczał boisko, gdy przemawiał też stałem i biłem brawo i łzy napływały mi do oczu, ale gdy zobaczyłem jak Iniesta usiadł na środku boiska i płacząc oglądał fajerwerki niczym to cudowne dziecko, które zawitało do nas 22 lata temu kompletnie się rozkleiłem i płaczę do tej pory rzeką łez co mi się nie zdarza. Powiem jedno DZIĘKUJĘ ANDRES i nie mówię żegnaj, a DO ZOBACZENIA PANIE PIŁKARZU !