Chyba dopiero teraz do mnie dotarło jak smutny jest koniec tego sezonu, ten weekend szczególnie. Ostatnie mecze rozgrywają Don Andres i Gigi Buffon. Dwie ikony swoich klubów, wybitni piłkarze i świetnie ludzie. Ciężko mi sobie wyobrazić kolejne spotkanie Barcy z Juve bez magii Iniesty czy aż kipiącej z Buffona pasji. Bez wątpienia postacie magiczne, nie tylko pod względem sportowym. Andres, gość niesamowicie jak na swoje osiągnięcia skromny, uwielbiany na każdym stadionie, nawet Espanyolu dzięki pięknemu gestowi po zdobyciu bramki na wagę mistrzostwa świata. No i Gigi który mimo zdegradowania Juve pozostał w Turynie aby potem w wielkim stylu wrócić na salony zdobywając 7 mistrzostw Włoch z rzędu i aż do 40 roku życia walczyć o upragnioną, nigdy nie zdobytą przez niego ligę mistrzów.
Dodającym do tego wszystkiego goryczy jest dla mnie też niewątpliwie odejście jedynego menadżera Kanonierów jakiego za mojego życia dane jest mi pamiętać. Arsene Wenger - pierwsze co przeciętnemu kibicowi przychodzi na myśl to kompromitacje Arsenalu w ostatnich latach i problemy z zamkiem w kurtce francuza. Myślę że jednak powinno się pamiętać Wengera przez pryzmat niesamowitych Invicibles, utrzymania kanonierów w czołówce premier league mimo budowy stadionu i nie ciekawej sytuacji finansowej tym wywołanej, wypromowana kapitalnych piłkarzy jak Henry czy Cesc lub po prostu gościa który pomimo rzekomo lepszych finansowo ofert przez tyle lat pozostawał wierny swoim kanonierom.
Dla mnie osobiście cholernie smutna jest końcówka tego sezonu. Bezpowrotnie kończy się pewna era.