Widzę wysyp populistów - jak się nie podoba, to nie oglądaj i zmień klub!
Cóż, nie spodziewałem się innych reakcji. Natomiast odnosząc się do dzisiejszego spotkania, jak i szerszego fragmentu rzeczywistości, muszę przyznać, że pierwszy raz od bardzo dawna zastanawiam się, czy oglądam Barcę, czy może Chelsea Londyn? Wyniki są sprawą drugorzędną i nigdy nie zmienię tego stanowiska. Liczy się styl, liczy się pasja i liczy się dominacja. Wyniki to wisienki na torcie, jeżeli ktoś zorientowany jest na rezultat, to jest minimalistą. Podoba wam się futbol prezentowany przez Atletico? United? Juventus? Śmiejecie się z taktyki tysiąca i jednej wrzutki Realu? To teraz spójrzcie na naszą Barcę, która z najpiękniej grającej drużyny świata przeszła w monotonne klepanie i rzemieślników w środku.

Odnoszę wrażenie, że po przegranym mistrzostwie w 2014 roku zarząd doszedł do wniosku, że brakuje nam siły w zespole (w czym miał rację), ale chcąc zredukować tę lukę i mankament - ostro przesadzili.

I ostatnia kwestia - posiadanie najlepszego piłkarza świata, to przywilej. Ale gdy staje się on jedynym rozwiązaniem w ofensywie, to przekleństwo. Wszystko zaczyna się i kończy na Leo. Do tego doprowadziła polityka klubu w szerszej perspektywie. Ten stan próbowali zmienić narwanymi, gwałtownymi i nieprzemyślanymi ruchami w ostatnich okienkach. Dembele i Coutinho wyglądają na próbę dosypania magii do naszej maszyny, ale nawet różowa karoseria nie nada jelczowi blasku i powabu.