Dzień Dobry! :)
Z racji tego, że zaczął się weekend taki luźny temat. Żyjemy w erze informacyjnej, gdzie dostęp do wiadomości, które były kiedyś niemożliwe do uzyskania stał się możliwy. Żyjemy w czasach gdzie na wyciągnięcie ręki mamy ludzi, z którymi spotkanie czy rozmowa była po prosta niemożliwa. Żyjemy w czasach, gdzie jesteśmy w stanie na ekranie przeżywać rzeczy, których normalnie nie jesteśmy w stanie doświadczyć. Żyjemy w czasach, gdzie niby wszystko powinno być łatwiejsze a paradoksalnie jest trudniejsze.
Może niektórzy poczują się urażeni, ale mam wrażenie, że żyjemy w czasach, w których ludzie są widzami. Gdzieś te realne życie przebiega obok a ludzie skupiają się na życiu, którego nie ma. Na życiu innych osób zamiast cieszyć się teraźniejszością, realizując swoje marzenia czy cele.
Żyjemy w czasach, w których od samego dziecka jesteśmy niewolnikami. Wiecznie wmawia nam się, że najważniejsza jest przyszłość. W dzieciństwie wpadamy w wyścig szczurów, będąc zamkniętymi w szkolnych ławkach. Potem walczymy o dostanie się na studia, które zapewnią nam lepszy byt. Okazuje się, że wymarzone studia wcale nie były jednak wymarzone. Potem na tych samych studiach chodzimy na mało praktyczne zajęcia, które z rzeczywistością mają mało wspólnego. Potem trafiamy do pracy, której nie lubimy. Bierzemy kredyt na 30 lat, kolejny kredyt na samochód A wszystko w imię tej lepszej przyszłości, wybierając tak naprawdę komfort. Ludzie przez kilkadziesiąt lat robią potem coś czego nie lubią a wolne chwile umilają sobie ulubionym serialem czy meczem ulubionej drużyny. Nawet jeśli ostatecznie udaje się uzbierać tą wymarzoną sumkę to czasu jednak nie da się cofnąć. Potem człowiek pluje sobie w brodę, że nie był odważny, że nie podejmował ryzyka, że to wszystko mogło inaczej się potoczyć.
Taki luźny wpis. Zachęcam do refleksji oraz Waszych opinii.