Był sobie Kewin, który był bardzo chory. Rodzina wezwała księdza, który przyjechał go pożegnać. Stanął przy łóżku chorego, który nie był w stanie odezwać się ani słowem. Rodzina rozpoznała, że Kewin gestykuluje, aby dać mu coś do pisania. Ksiadz dał mu więc kartkę papieru i długopis. Chłopak wziął je od księdza i zaczął coś na niej pisać. Ksiądz zauważywszy, że Kewin odchodzi w ostatnią drogę schował kartkę do kieszeni nie czytając jej. Po kilku dniach odbył się pogrzeb na którym ksiadz przypomina sobie o kartce Kewina, która jest w jego kieszeni. Podszedł do jego rodziny i wręczył kartkę mówiąc:
- Przed śmiercią Kewin dał mi tą kartkę, na której coś napisał. Nie czytałem jej jeszcze, są to pewnie słowa natchnienia, które są skierowanę w stronę Waszej rodziny. Przeczytajcie ją sami.
Wdowa odebrała karteczkę od księdza, po czym czyta ją na głos:
- Du**u. Stoisz na mojej rurce od tlenu.