Trzymałem do końcą tę warstwę żółci, która się we mnie zbierała przez ostatnie tygodnie. Wszak nie od dziś wiadomo, że jestem (byłem) wielkim fanem Neya i marzyłem o tym, żeby przywdział naszą koszulkę od kiedy pierwszy raz zobaczyłem go w Santosie (tak samo, jak marzyłem o Zlatanie u nas, widać nie mam nosa do tego typu rzeczy). Broniłem go, kiedy inni wylewali w jego stronę tonę gówna i innego szamba. Robiłem to, bo wierzyłem, że Brazol okrzepnie przy Leo i lada chwila będzie gotowy do wzięcia na siebie ciężaru najlepszego zawodnika na świecie. Ciągle w kolorze blau y grana. Rzeczywistość niestety po raz kolejny postawiła brutalną weryfikacje. Nie rozumiem czym się kierował brazol przechodząc do miasta zamachów, rozbojów i biedy, poza odsetkiem chełpiącym się bogactwem błaznów. Jego decyzja, jego wybór. W tej chwili jestem pewny, że on do bycia najlepszym na świecie nigdy nie dorośnie, bo niestety jego światem rządzą inne priorytety i mimo moje całej sympati do niego nigdy tego nie zrozumiem i mam głęboką nadzieję, że aspiracje sportowe neymara (celowo przechodzę na małą literę) i psg zostaną przez nas brutalnie zweryfkowane już w tej edycji ligi mistrzów. powodzenia w ogórkowej lidze, gdzie najlepszym piłkarzem jest 18 letni dzieciak, który rozegrał 1.5 sezonu w profesjonalnej piłce. baw się dobrze i nie wracaj. nigdy.